bir ker yaşamak gibi bir yanlışın içindesin. o yüzden neden yaşadığını düşünme yaşamaya bak. düşünürsen yaşamaya vaktin olmayacak.

hangi çağda yaşıyorsak o çağı bitirmeye yaşıyoruz
yakın çağ - neye yaklaştığımızı göstermiyor yaklaştık işte
titanic’i Tanrı bile batıramazdı
Tanrı buz dağı kılığına girene kadar

neden yaşıyoruz niye bunları yaşıyoruz bilemiyorum ama ne kadar kötü umutsuz çaresiz bıkkın olursak olalım yaşamak güzel ya bazen güzel yönlerden bakmak en iyisi bizim için..ne kadar zor oldugunu bilsek de..(:

ne ben ne onlar yasamıyor sadece yasadıgımızı sanıyoruz acı cekmek yasamaksa özguruz ıkımızde dıye bırsey yok sacmalık

önemli olan yaşamayı bizmi istedik. neden diğer tarafta kalmadık da buraya gelip bir daha diğer tarafa gidiyoruz. eğer buraya yaşamak için gelmeği biz istediysek demekki bir amacımız var. şahsen ben onu hatırlamıyorum.

kankokusu21 sana şiddetle katılıyorum.. cok haklısın !

benim yaşamanın tek amacı gelecekte hatırlanmak ve anılmak.ölümsüzlüğü yakalamak.nerede ve nasıl olacağı önemli deil.doğup büyüyüp yaşayıp ölmek ve sonrasında benim hakkımda hiç bişey hatılanmaması yaşamadığım anlamına gelir.....yaşamak için hatırlanmakkkkkkkkkkk.....

Aslında dını ınancım yonunden bakıorum yanı neden yaşıyoruz yaşamak zorundayız bu can bıze verılmış kımse sorulmş kı dunya dıye bı yer var gel yaşa ya da yaşarmsın fılan dıye ..!!!buna mecbur doğmuşuz benjeee...ve sonra ustumuze duışen gorevlerı yerıne getrıoz bazen duşnuyorumda seçmedıımız hayatı yaşıoruz bole robot gıbı ...ama yazı guselmişiş çok beğendım cıdden..!! tşkk

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde
hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
hem de o derecede,
öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle
bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel,
en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu
bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela,
zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde,
ölüme inanmadığın için,
yaşamak, yani ağır bastığından.
Diyelim ki hastayız
hem de ağır hem de ameliyatlık,
yani beyaz masadan kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de
biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz
anlatılan Bektaşi fıkrasına,
Hava yağmurlumu diye bakacağız pencereden,
yahut ta yine sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini...
Diyelim ki dövüşe dövüşe
ölmeğe değer bir şeyler için,
Diyelim ki cephedeyiz,
Daha orda ilk hücumda,
daha o gün
yüzü koyun kapaklanıp ölmekte mümkün.
Acı bir hınçla bileceğiz
bunu, ama yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu...
Diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun
açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla beraber yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani duvarın arkasındaki dışarıyla.
Yani nasıl, nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak
Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede
bir yaldız zerresi yani
yani bu koskocaman dünyamız.
Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi değil de,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız...
Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden,
böylesine sevilecek bu dünya
Y a ş a d ı m diyebilmek için...



bu şiir açıklıyor sanırım...

yaşamak, yaşadığının farkında olmaktır...yaşamak,yaşamak için yaşamamaktır...yaşamak,yaşatmak için yaşamaktır...