pylie.."lady’s bridge" ve "hawley" arasındaki bu "tatlı" ilişki sonrası ne yazabilirim ki daha!r.hawley’nin ""hayat algısı ve bu algıyı araç olarak "yaşamın gerçek tatlarını yaşayabilmek" adına kullanması"" olarak senin bu yazdıklarını "formülize" etsek acaba hawley nin doğallığı ve doğrudanlığına karşı bir haksızlık mı yapmış oluruz?bazen adama bakarsın ve "bunu üretebilir ancak" dersin?hawley de tersini de yapabiliyorsun.üretimine bakıp "bu adam böyle olmalı" da diyebiliyorsun değil mi?ve evet;o adaam "öyle"!!!...

Richard Willis Hawley ile ilgili söylenebilecek öyle çok şey varki... Ama kişisel olarak bişiler söylemek istiyorum;

# Birincisi gitarındaki o tanıdık tını... "ki duydukça beni mahvediyor, neden diyorum, neden bıraktınız bizleri, gittiniz, dağıldınız :((..."

# Oldies zamanı, ihtiyacı geldiğinde o yıllara dönmek ve eski sesler duymak yerine yeni ama o büyüyü yakalmış, hissetmiş, yansıtmış olan ve "the great" denecek, hatta sana bana göre denmiş olan RH’ in önünde ancak saygıyla eğilinir diyorum..

# Bir üçüncüsü de, sevilecek adam bellidir, işte budur diyerekk :) hayatın her anına anlamlar yükleyen, bir his adamı olan Hawley’ in son albümü ile ilgili bir data vermek istiyorum..

Sheffield şehrinin sınırında yer alan bir köprü: Lady’s Bridge. :) Her gün mutlaka bu köprüden yürüyen ve onun için çok şey ifade eden bu köprünün adının son albümü için en doğru ad olduğuna karar veren Richard Willis Hawley...

(pylie tarafından 28 Aralık 2007 11:12 ÖÖ tarihinde degiştirildi.)

500.000 kişi arasından yazdıklarıma bir iki cümle yazacak beklemekteyim hala,ne acı ve ne yazık ki!! :) longpigs le ilgili yazılabilecek bir iki cümleyi bile razıyım diyeceğim ama asıl konuya yazılmayanları buraya beklemek!!...

2000 lere sığdırdığı 5 albüm ile kaldığı yerden devam ediyor hawley.kaldığı yer mi neresi?kaldığı yer,"insanın özel hissettiği" yerlerden;longpigs’le buğulu ve hüzünlü ingiliz havasının enerjiyle buluştuğu,pulp la zaman zaman şansonlara uzanıp,zaman zaman pırıltılarla gözü alan,solo işleriyle de geçmişten gelenleri şu anda eriten ama geçmişin duygusunun fırınında pişirdiği bir yer o "kaldığı yer".2007 albümü "lady’s bridge" ile bu yerlere "yeni" adlar veriyor,yeni keşifler olmasada,"unutulan" yerlere götürüyor bizi hawley.hele bir "tonight the streets are ours" var ki...önceki albümün ağır topu "coles corner"sa bu albümün ağır topu da bu şarkı.bu arada tüm müzik dünyasına tek başına bir duruş,tek başına bir "başkaldırı" mı richard hawley’ninki,sakin ve derinden,anarşist olmayan,aksine gayet duygusal,yoksa ben mi böyle hissediyorum.zaten herşey "hissetmek" değilmidir,gerçekler bile "hissetmek" ile "gerçek"tir.hissediyorsam öyledir değil mi?