çok oldu.... o düşüncelerin sonunda genelde boş işler yapıp, boşa yaşadığımı farkettim (boşa oksijen tükettiğim, başkalarının hakkını yediğimi fln)

ama inadına yaşıyom işte ! sıkısa vazgeçirsinler

herkesin harcı değildir özeleştri mekanızmasını geliştirmekkk...çünkü birz kendine bend koymakla ilgili bir şey bu kendini sorgulayabilmek ben ne yaptım ben hatta yaptım diyebilmek gerektiğinde ozur dileyebilmek....gerektiğinde empati ile bakabılmek olaylara...

  insan galiba kendinden memnun olmadığında ve daha mükemmeli yapma,daha mükemmel olma çabası ile özeleştiri yapar...ama bence pek faydası yok...dışarıdan gelen bir eleştiri daha yapıcı oluyo...yada dışarıdan gelen bi tepki daha iyi olma çabasını getiriyo ve sonuç ÇOK İYİ oluyooo...
  ama insan hep kendine dönük yaşamalı ki hayatı çelişkili olmasın,herşey açık, seçik ve mutlu olsun.

günde belki 5 defa...eskiden bütün günümü kaplardı neredeyse ve bu sorunun cevabını kesinkes bulacağıma o kadar emindim ki... sonradan farkına vardım ki bu soru milattan itibaren sorulan ve cevapsız kalan bir muamma...

Yeterince değilmiş demek ki....
Eleştiriden çok hakaret. Garip...
Sonuçsuz.. Kısır döngü..

 "Ağlamaksız bir çocuğa mektup" şiirinden:

 "Özeleştirilerin en yetkinini verdim
   Toprağa çömeldim!"
                                                Ümit Altıntaş

özeleştiri yaşam boyunca devam eden bir süreçtir... ama bu bazen bir pişmanlık sendromuna da dönüşebilir... "keşke" ler artıkça psikolojik semptomlara yol acabilir... elbetteki insanın kendisini eleştirmesi yaptıklarını süzgeçten geçirme ve geleceği kurgulama açısından son derece önemlidir. ama bunun sınırlarını iyi çizmek lazım...

aşılmaz duvarlar içindeyiz...her yanımız kuşatılmış...

çoooook oldu.hatta huyumdur benim kendime hiç acımam eninde sonunda yaptığm hatayı alnıma bantlarm..

hiç yalnız kaldığınızda kendinizi ben kimim ...ya da neler yapıyorum gibi düşünerek eleştirdğiniz oldu mu..hatta ağır eleştirdiğiniz ve kendinizin aslında bu olmadığınızı düşündüğünüz zamanlar..