15 seneyi aşan bir geçmiş.ticari ve eleştirel başarılarla,bunlarla birlikte toplumsal ve siyasal olaylara (bazı şova kaçan gruplar gibi değil:bkz :u2 nun son dönemleri,green day) samimi olarak yaklaşımlarının sonucunda gönüllerde kurdukları tahtlarla geçen bir 15 yıl.yeni albümlerinin çıktığını duyduğumuzda neydi bizi sürekli heyecanlandıran,"yine "tutku" nun,"hüzün"ün,"punk duruşu"nun yeni tanımlarıyla karşılaşacak olmamız mı?ya da sadece popüler ve alternatif müzik tarihinin "uniqe"(böyle kullanmak zorunda hissediyorum çünkü günümüz türkçesindeki karşılığı olan "eşsiz"in anlamını yitirdiğini(alkışlar türk toplumuna!!)düşünüyorum)gruplarından birinin yeni şarkılarıyla hayatın tadını çıkarmak isteğimi?yoksa böylesine dominant grubu herşeye rağmen kendisiyle birlikte geri çekebilmeyi,kendilerince sadece "müzik" minderinde güreşmek arzusuyla varolmayı  sağlamaya çalışan tüm zamanların en önemli frontmanlerinden "james dean bradfield"la yeniden karşılaşmak arzusu mu?öylesine bir karşılaşma ki,o dinlenmesi kolay soundun içerdiği anlaşılması çok zor "duygusal" fırtınalar sizi kendine şaşkınlıkla baktırırken,bir anda kendinizi o "sıcak,samimi ve sizi anlatan" fırtınanın hortumlarının içine çekilmiş bulabilirsiniz.eleştirel olarak solo albümünü anlatamayacağım zaten,o "eleştirel" terimleri,çözümlemeleri yapana dek öyle çok şey var ki denecek..oturup 10 sayfa dolusu yazı yazmamak adına basit birşey yapıyorum ve "which way to kyffin" diyorum.ve böylelikle 10 sayfanın çook üzerinde birşey demiş oluyorum bu şarkıyı zikretmekle.alacağım olsun senden anatolianrock..