standart yasayan normal bi insan tabiikide mutlu olabilir..hmm eger sartlar zorluyorsa..onu bilemem ..ama sartların zorladıgı halde kendını mukemmel motive edebilen ve mutlu edebilen insanlar var..yani bu psikolojiye baglı..

eğer ki ben mutluyum diyebiliyorsan mutlusundur demektir....

mutluluk bir inanmışlık hali...Bir zen ustasının da söylediği gibi mutlu olmak istiyorsan kendini dine ver orada herşeyin karşılığı vardır aksi halde dünyada mutluluk diye birşey yoktur.

Dünyaya aklın (mantığın ) üstün güvenilirliği ile değil hislerimin yardımıyla bağlıyım.Dünyanın
tüm yasalarını biliyor ve bana öğretiyorsunuz.Her
şeyi seviyorum böylelikle.Sonra bana atom
çekirdeklerinden ve varsayımlardan bahsediyorsunuz.Ve yaşamak söylemektir diye bağırıyor birileri.Şimdilerde sizler;bilgili,inançlı,kültürlü,eğitimli kişilersiniz ve
bilmem başka nesiniz ama ne olur
bana hiçbir şey vermeyin.Yaşamlarınız sıradan
istekler ve olumsuz güçler dizisi haline
getirildi,tiksindirici rastlantılara
bağlı olarak amacına ulaşan yada başarısızlığa
uğrayan karışıklıklar.Nerede,ne
zaman ve kiminle olacak ilişki?Dış koşulların emrine ve keyfine bıraktınız
artık.Böylece kendi yok oluşunuzu doğurdunuz ve yaşam bir oyuncak artık.Örnek mi istiyorsunuz?Bir şeyler okumak istersin,maç izlemek
istersin,müzik olayına girersin,açsındır,biranı
soğuk istersin.............ama olmaz niçin mi?Dünyaya egemen oldular ya ...!!!!Teknolojik gelişim,bilimsel
gelişmeler,bilgi çağı,genetik mühendisliği....falan filan.Şimşek elektirik direğine çarptı,pardon araba
santrale girdi,yok yok genel bir bakım yapılıyor.Her ne ise yaşamınız sizin değildir.Lanet olsun gelişiminize!!!Ve inanın acımıyorum artık,o
tanrısal ve mutlak haklılığınızın altında huzur
buluyor olmanıza.
Tek sorumlu davranış biçimi şu olabilir;kendi bireysel varoluşumuzu bir ideolojiye dönüştürmekten kaçınmak ve özel yaşamımızı da en alçak gönüllü,en iddiasız ve en
gürültüsüz biçimde sürdürmek.Ama artık iyi yetişmiş olmanın bir gereği
olarak değil,bu cehennemde hala eğlenebiliyor olmanın utancından ötürü.........
Ve umarım kurallarınız ve bilgeliğinizde
boğulursunuz............

Bu çok saçma bir soru aslında...
Şu var ki, insan mutluluğu tadan bir varlık ki, mutsuzluğu da biliyor. Mutlu olmuş ki, mutsuz olabiliyor. Ya da tam tersi, neyin ne olduğunu biliyor. Ama full mutluluk olsaydı zaten, o da anlamını yitirirdi kalmazdı sınır çizgileri. Mutusuzluk ya da mutluluk nedir tatmamış olmuşluk yüzünden bilinmezdi. Tatlar değişsin ki, diğeri farkedilsin...
Gayet muazzam bir denge bu da.

Yazarı : Robın S. Sharma
O;büyük düşleri olan,zeki,yakışıklı,korkusuz ve ülkenin en seçkin dava avukatıydı
.Çoğu kimsenin sadece düşleyebileceği her şeyi elde etmişti:Yıldızlara varan mesleki şöhret,milyonlarca dolarlık banka hesapları,en pahalı semtte olağanüstü bir malikane,özel bir jet,tropikal bir ada ve orada yazlık bir ev ve de çok değer verdiği varlığı-evinin özel yolunun ortasına parkettiği kırmızı bir ferrari.
Şimdi ise  kalp krizi geçirmiş,çaresiz bir bebek gibi yerde kıvranıyor
Ferrasini satan bilge.Bir avuakatın mutlulugu bulması.Gerçekten mutlulugu arıyorsanız okuduktan sonra kendinizi değişik bir insan olarak tanıyacaksınız.

eet neden olmasınlarkii..hayattan zevk alan her insan kendini mutlu etmeyi başarabilir..insanın başkalarına zarar vermicek şekilde yaptığı şeylerden  aldığı haz onu mutluluğa götüren pusuladır!

insan maddesel zevklerden( para,mobilya,konut gibi ) uzaklaşarak gerçek mutluluğu yakalar bana göre....

Hep daha iyisini istedikleri için olamıyorlar :(

tabiki olur... fakat aldatan insan asla mutlu olmaz çünkü herkesi kendi gibi sanır