|
Üyelik Derecesi:
|
içindeki her şeyi birini diğerinden kayırmadan iyi çözümlemeli insan..duygularını, düşüncelerini, umutlarını, beklentilerini, hayalkırıklıklarını ve biriken nice şeyi tüm şeffaflığıyla görebilmeli..bunu yapabildiği zaman,her şeyi olduğu gibi görebildiği ve en önemlisi bu denli rahat düşünebildiği zaman kendi kendisinin terapisti durumuna bile gelebilir..kim bilir belki de kendisini oturup bir roman karakterini tahlil eder gibi tahlil etmeli,bununla uğraşmalı..çünkü insan sevgisini,aşkını bile bir saplantı ya da mazoşizm seviyesine getirmeye meyilli bir varlık ve bu yaptığını devam ettirmesini "duygu" ya da "hayat berbat" kılıfına yükleyerek aslında hasta bir ruhla hissetmeyi de unutuyor..mantık duygu ikilemi diye bir şeyi duymayagörsün örneğin,hemen ikisi arasında bir tercih yapmak için ruhunu bunaltıyor ve böyle bir yol ayrımında olduğuna inandırıyor farkında olmadan kendisini..oysa insan farkında olarak da hissedebilir,hatta daha da yoğun hissedebilir kimi zaman,böyle bir ayrımı kendi ellerinle yaratarak acı çekmenin lüzumu yok..çoğu zaman hançeri hep kendi ellerimizle yaratıyor ve kendi ellerimizle kendimize saplıyoruz yani gereksiz yere..acısını da dibine kadar yaşamalı ama abartmakla karıştırmamalı bunu,duygularındaki samimiyeti kaybeder yoksa ve esasen yaşamadığı duyguları kendisine yükler hale gelir..kendini olumsuzlukları göz ardı etmeksizin ve hissettiklerini,düşündüklerini yargılamaksızın tanımaya çalışmalı insan,ancak böyle o karmaşık dünyada her şeyiyle bir yer edinebilir bence..
|
