Bazen anlatamazsınız...Hiç kimsenin bunu anlamaya çalışacağını düşünmezsiniz.Üstelik içeriği karmaşık ve acı veren konuların anlatımından hoşlanan birisi ya psikologtur(para kazanmayı seviyorsa) yada psikopat...Ve bir insana hiç yok yere içinize batan bir ölümü anlatmaya çalışmak onu başka kıyılara ve farklı anlamlara sürükler sizi seven birisi biranda size acımaya başlayabilir. Çünkü bunu neden anlattığınızı düşünüp durur.Neden bütün esinti türlerinin sabit bir ismi yoktur? Bazıları sıcak eser bazıları soğuk üstelik yönleri de farklıdır? Çünkü her esinti bir yöne aittir bir karaktere sahiptir, eseceği yeri arar...İnsan da müzik aleminde böyledir.Zaman zaman neşeli, zaman zaman anlamsız, zaman zaman duygusal, depresid, yıkıcı, yapıcı yada herneyse...Dinler dinler ve dinler.
Çocukluğumda en sevdiğim hikaye Robinson Crusoe’nin maceralarıydı bu beyaz .ıçlının bir yerli adasına düşerek orada verdiği yaşam mücadelesiydi... Kendimi böyle düşlerdim yani o hikayede kendimi arardım.Büyüdüm ve anladımki bu Robinson denen herif Avrupa yani özellikle İngiliz sömürge sisteminin kibarca tanıtımıdır dünyaya...Uzun zaman korktum dinlediğim müziğin de bir gün bana böyle gelmesinden ama bir kitabın yol açtığı kaygı bir başka kitabın yardımıyla yok oldu... "Çanlar Kimin İçin Çalıyor."...Zaman içinde taşları yerine dizdikçe müzik kavramını daya iyi anladım ve şuan dinlediğim müzik duymak istediklerimin ötesine geçiyor ve bazen ben oluveriyor.Kitapların kurtardığı bu müzik anlayışı bir Metallica parçası ile özdeşleşince ki For Whom The Bell Tolls , dinlediğim bu adamların örneğin; Iced Earth ve Dante’s Inferno, Stratovarius ve Bach etkileşimşeri...Sonunda anladımki bu müzik bilgi ve kültür birikiminin ötesinde bir felsefeye ve canlılığa sahip...Uzaktan bakanlar bu pis sakallı, alkol düşkünü, ortalığa küfürler savurarak yürüyen adamların içindeki ruhun iyiliğin ve kötülüğün ötesine geçişini göremezler.İnanç ile inkar arasındaki ince çizginin hangi tarafına geçeceklerini bilemedikleri gibi bu müziği doğru yorumlayıp anlayamazlar.İnsan kendini müzikte aramalıdır.Bir sokak serserisinin alkol kokan nefesinde titreşen kelimelerdeki gibi..."Şarkı söyleyelim genç adam, şarkı söylemeyi istemek dünyadaki en masum hayaldir."

Müzik dinlerken herşeyi unutabiliyorum. KOrkularımgidiyor kendime farklı bir güven geliyor. Gerçekten müzik bambaşka bir dünya.

Evet güzel bir soru daha dpğrusu cok ince bir soru.. ilk önce sunu söylemeliyimki " İnsan kendini müzikte araR" hatta armakla kalmaz coğu zamnda kendini bulur. Çünkü müzik öyle bir sey ki insan içinde kaybolabiliyor. Kendinden gecebiliyor.Uzun lafın kısası insanlar kendilerini cok rahat müzikte arayabilirler ve emin olsunlarki kendilerini bulacaktırlar...

(hicbilemem tarafından 23 Ocak 2007 2:10 ÖÖ tarihinde degiştirildi.)

pink_eyelash a katılıyorum bencede insan kendini müzikte aramaz yaşam tarzına ve ruh haline göre müzik dinler

bence insan kendini müzikte aramaz kendi kişiliğine ve ruh haline göre müzik dinler

bnce insan kndini mzüikte aramazz ama duygularını müzikte ifade edebilir yada müzikte kndiyle duygularıyla ilgili bişiler bulabilirrr!!!!

hayır.. ama müzik dinlerken kendiyle ilgili bişeyler bulabilir..

bnce insan kendini aramak için bişey dinlemez..kendini bulduu için dinler...

kendini deil istediklerini ve beklentilerini arar

bazen evet ama bi kere müzik ruhun gıdası oldugunu sanmıyorum.hadi öylese yazan kiiye diyoum sozüm ona yani ruh yemekte ister ozman mizikse yemeksiz dur da göreyim..........