bi insanın %100 lük bi oranla bay/bayan oldugunu hiç duymadım. küçük bi oranda olosa bencede vardır bu dürtü..! ama ben hariç :D:D:D

insan herkesi kendine yakın hissedebilir.. cinsel olarak pek bir şey söylemem mümkün değil ama duygusal olarak herkesi yakın hissedebilir insan kendine.. kimi durumlarda ortaya çıkmaz bu, kimi zaman ise kişi farkında olarak ya da olmayarak topum baskısı gibi nedenlerden dolayı bu duyguları bastırmak zorunda kalır.. zaten bir insanı insan olarak değerlendiren değil de hala cinsel kimliğine göre muamele yapan zihniyetler olduğu sürece insanlar hislerini rahatça yaşayamaycaklar.

(GizEm_01 tarafından 28 Şubat 2008 10:16 ÖS tarihinde degiştirildi.)

bu konuyu foruma sokan arkadaş ya gay ya da lezbiyen olur diye düşünüyorum...:/

tasır ama sadece tasır bu dısarıya yansıtmaz sadece seytan dürter :)

kesinlikle taşır

insanın uğraşı kendini tanımaktır zaten ki kendine daha çok benzeyen hemcinsine ilgi duyması kaçınılmaz...

Vardır.Yok olmaz diyene inanmam.Bu dürtü herkeste vardır ama eşik şiddetini geçtiğini zannetmiyorum.

artık insanlar bunu yapamaz şunu yapmaz  olamaz böyle birşey diyemiyorum.insanoğlunun olduğu her yerde her an her şey olabilir.taşımaz veya taşır da diyemem.bu zaman yer ve şartlara göre değişir bence.toplum ve insanın psikilojik duruşu bu soru üzerinde değişkenlik gösterebilir.

Bence de azda olsa vardır hemcinse karşı bir ilgi ama iş sapkınlık boyutuna çıkınca, durum karışır...

Kimsenin bilmediği yollardan yürüyerek yine kimsenin bilmediği şehre kimsesiz gelmişti. Yaptığı bir eylem içermesinden olsa gerek; tepki görecekti bu kadar bilinmezliğin üstüne. Gidilen yol, gelinen şehir olunca; arada bir gurbet türküsü mırıldanmalıydı dudaklar. Aradığını bulacağı son yer olarak görüyordu gittiği şehri. Sahi bugüne kadar kaç şehir gezmişti ki? “Şehir büyüktür acıyı yerde bırakmaz.” sözünün tesirinde sanki bir anda unutmuştu tüm acılarını. Oysa şehir yeni acıları ekleyecekti zamanın sırtına. Zamansa akışkanlığını fark ettirdiğinde kendisine; pişmanlıklarına yenisi eklemesi an meselesi olacaktı. Önce bir kaç sokak geçti geldiği yere inat, caddelerin kuru gürültüsüne kulak tıkadı bir zaman. Attığı her adımda şehre ulaşmanın; ayak basmanın hazzını duydu. Kendini o an için mutlu hissetti belki de… Nice insan görmüş geçirmişliğinin ona katkısı olacak mıydı ki? Her zaman ki gibi “Ben ne insanlar gördüm.” diye söylendi. Farkında değildi ama her gördüğü insana benzetmeye çalıştı kendini, onda var olup kendisinde var olmayanları eksik bildi kendine. Şehre geldi geleli belki de canını sıktığı tek olayda buydu. Oysa birbirine benzerken insanlar O’da akıl edemedi kendisinin kendisinde kalmasındaki sıra dışılığı. Figüratif anlamlar kattı kendine, nice önceden verilmiş pozlar sergiledi. Herkes tarafından kabullenmek adına herkes olmaya çalıştı. Uğraş verdi, didindi, düşündü, akıl etti. Bir tek kendi olmayı akıl edemedi.
(C++’nın etkisinde kalınmıştır)