|
Üyelik Derecesi:
|
Tesellinin arandığı, hayal kulelerinin sınırsız yükseldiği günüm yarın. Başımı usulca bırakıp kendimi unuttuğum yer. Gözlerimi kapatıp gövdemi biraz daha eskitip taşıdığım dem. Yarın… Bugünün telaşlarını savurup fırlattığım loş uçurum. Bugünün ellerinden ellerimi çekip hayatla bağlarımı koparmama bahane eylediğim boşluk.
Nasılsa yarın var deyip bugünün hüznünü ertelemiyor muyuz? Kapatmıyor muyuz gözlerimizi bugünün güneşine, nasılsa yarın güneş yeniden doğacak diye? Gözlerimizi kapattığımız kadar gönlümüze de kilit vurmuyor muyuz bugünün aşkına, önümde çok uzun yıllar var diye? Sevdiklerimizi küstürüyor, sevenlerimizi kırmıyor muyuz yarın nasılsa telafi ederim diyerek? Çekmiyor muyuz ellerimizi en ciddi işlerin eteğinden daha zamanı gelmedi diye? Alıp gölgemizi her akşamın hüsranına yatırmıyor muyuz? Sanki hiç yokmuş sanki hiç varlığından haberimiz olmamış gibi akıp gitmiyor muyuz bugünün ortasından? Hasretlerimizi, hayallerimizi, ümitlerimizi, beklentilerimizi, özlemlerimizi zamanın kanına katmadan yarına ertelemiyor muyuz?
Alıp başımızı gittiğimiz isimsiz, sınırsız, kuralsız, tanımsız ülkemizdir yarın. Aklımızı başımızdan alıp götüren uykumuz. Bugünden kaçışın saydam, sessiz, itirazsız suç ortağı, sırdaşı. Varlığını bildiğimiz üstüne hayal kulelerini kurduğumuz, adını hiç bilmediğimiz bir yaşantının yaşanacak gibi görünen taraflarını düşündükçe mutluluk duyduğumuz bir öykü gibidir yarın. Gözümüzü bağlayıp bize bugünün varlığını unutturur. Bizi sağırlaştırır, sığlaştırır. Bizi kendi içinde yok sayar, varlığımızdan kuşku duydurur.
Suçlu gibi gözükse de asıl suçlu yarının ayağımıza gelir gelmez adını “bugün” diye değiştirdiğini unutan bizlerin. Yarınlara güvenip bugününü erteleyen, yaşadığı her anın başlı başına bir hayat olduğunu unutan, kendisine geniş zamanlar düşeceğini hayallerken bugünlerin farkında olmayanların suç… Bizlerin!
Yarın diye hayallerimizi emzirdiğimiz o gelecek günler; o hiç bitmeyecek sandığımız, geldiğinde içinde sıradanlaştığımız ifade bugün olduğunda hayatta hep sınıfta kaldığımızı fark eder, ideallerimizi yarına erteleriz. Ama yarın hiç gelmeyecektir
Sahi, bugüne kadar kim gerçekleştirdi yarın yapacaklarını? Yazısını yarın yazmayı başarmış bir yazar var mı? Hayır. İçimizde hiç kimse yarını yaşamadı, yaşamıyor, yaşayamayacak. Yarınların hepsi bugün oluyor çünkü. Yazdığımı yarın okuyacaksın diye yazıyorum mesela ama sen onu bugün okuyor olacaksın. Yarına dair kurduğun düşlerin gerçekleştiğinde bugünün anlamını kavramanın hayatına katacağı renklere inanman dileğiyle…
|
