senin iç paradoksun ise  maalesef ..

buna erasmus karşılık versin: delilik; işte yaşayabilmenin kaynağı::’ .. kardeşim.. hayatına anlam vermek istiyoırsan, erasmustan deliliğe methiye yi oku.

bu saçmalıkta ya dibine kadar kandıracaksın kendini - ki bu kötü değil iyi birşey, kandırıldığını bilecen ve daha çok kanacan. bundan zevk alacan.

öbür türlü-yani herşeyi tam olarak farkedersen,, önce suskunlaşıyosun. bunu biliyorum ama sonrasını bilmiyorum. o kadarına varamadım hiç. kolay gelsin.

ben eski inancımda olsaydım; anneme bazı konularda sktir çekemezdim gerektiğinde. ablama , keza. kimseye güvenmeme denen duruma ulaşamazdım. iradenin şeklini inceleyip, insanların psikolojilerini de anlamaya çalışmayacaktım. belki bir kız arkadaşım bile olmayacaktı. sen ne diyorsun; şu düşündüklerin var ya, onları dahi düşünmeye çalışmayacaktım. ben insan olmayacaktım o bağnazlığımla.
şimdi düşün, insanların yanlış inançlardan; sorgulayan ve doğru düşünüp DOĞRUYA İNANAN insanlara dönmelerine yardımcı olmaya çalışmak benim gibi biri için gerekli değil mi?

e tabi doğru söylüyorsun aslında.. ama maalesef bu öss ve dersanecilik sistemi yoluyla ; türkiyenin eğitim görmüş yeni neslinin en az yüzde yetmişi cemaat sempatisi taşımakta. (özellikle fetto)  ve ben, bu cemaati , hem ülkeme zararı sebebiyle, hem de daha sonra ülkemde oluşturulacak garip akımlar yoluyla tüm islam dünyasını ve (acıtıcınokta) islamı değiştirecekleri gerçeği dolayısıyla  kıyasıya eleştirmek zorundayım. nedense türkiyedeki halk yurtdışındaki islami cemaatlerle ayrıştırılmış, onlardan soyutlanmıştır. neden?  bizim ilişkimiz bulunanlara bakıyorsun: çeçenler... filistinliler yok, ıraklılar yok, çeçenlere yardımcı oluyoruz.. neden acaba, müslümanlar diye mi? yoksa rusyada karışıklık çıkarmak abd nin işine geliyor diye mi? bırakın allahaşkına.. engelleyemeyeceğimi biliyorum... para güçtür ve para onlarda. bekleyin ; protestan islam geliyor...

 demek ki kendi iç paradokslarımızla ilgili bişii sölediimisde kimse bişii yasmıyomuş...herkes varoluşun kaynağına kitlenmiş.

  Okula gidiyoruz,bilgi edinmeye çalışıyoruz,iyi bir gelecek istiyoruz,bazı konularda durmadan çabalıyoruz..
 Oysa istanbulda her an yıkılabilecek bir evde olduğumuzu da biliyoruz;bi trafik kazasında her an ölebileceğimizi de...
  Ayrılacağımızı bilerek bir ilişkiye başlıyouz,bize zarar verdiğini bildiğimiz halde bazı şeyleri kullanıyoruz.bazı şeyleri yapıyoruz..Oysa herhangi bir şeyden de korku duyuyoruz...
 Biz ne için çabalıyoruz veya yaşamaya çalışmadaki amacımız ne?Din konusunu bir yana bırakırsak;biz insanlık için mi,ülkemiz için mi.veya ailemiz.şahıslar için mi yaşıyoruz.Ya da bütün bunlar bir yanda kendimiz;kendi zevklerimiz için mi...
 Bi şekilde yaşama nedenimiz varken başımıza gelecekleri neden düşünmüyoruz peki?