gerçek yalan ve sahteliklerin arasından yanlışlıkla sızmış olanlardır:)

Bizim yüreklerimizde coşkun ırmaklar akar… Köpüklerinde ayrılıkları erittiğimiz… Bizim yüreğimizde sevdiklerimiz vardır… Eriyen ayrılıklara rağmen özlediğimiz…
Özlemek; yokluğuna isyan etmenin öteki adını adreslerken yüreğimde, sendeki telaşsızlığa, vurdumduymazlığa yanlış adres gelmenin şaşırtıcılığı hâkim olmalı. Bilip de görmediğini özler mi insan? Nesini özler? Neden özler? Neyini eksik bilir kendine? Kendi dünyalarının kendi sevinçlerinde; yoksul yanların yoksulluğunu duyumsayan ilkbahar mevsimli yürek sahibi çocukluğumuz, özlemin yaşandığı ilk adres değil midir?
Haksızlığı senle yaşadım ben; hiç hakkım olmasa da sana yazmak. Senle başlayan her cümle kendi içine hapsetti beni. Ellerimi ellerinden uzak eylerken mesafeler, birde sana yazmanın kelepçesi vuruldu ellerime. Gurbet ellerde seni bulmuşken, ellerimin boşluğuna bakakalışlarım ve ikinci gurbeti senin yokluğunla yaşayışım bugün ilk değil. İlk olan senin kadar temiz yüreklisinin benim karşıma çıkmış olmasına inanamayışım. Ya konuşurdun bir tarafı hep sakat olan kalbi ayağa kaldırırdın ya da sükûnetin felaketimin ikinci adresi bilirdi kendini. Zemheri zamanlarda dışa dönük yanlarımın sığınacak bir rüya aramasına benzer sükûnetin. Sığındığı yerde sığıntılığı yaşarken; içine akıtılan gözyaşları gönül denizini taşırır. Kendi denizinde kendi varlığını kurban eder çırpınışlarına. Çırpınış arttıkça aşkın hazzıyla kavrulan yüreğine kor eyler kendi. Yandıkça, yaktıkça kendini; sükûnetinin kalemini kırar hâkim tek celsede.
Zamanın ne getireceğini bilemezken senden gelecek tek selama şükretmekte buldum kendimi. Seni rahatsız ettiğimi düşündüm ve numaralarını sildim telefondan. Çünkü numaraların bende oldukça sana yazmadan alıkoyamadım kendimi. 1 hafta her gün sana yazdım yinede ama gönderemedim çünkü numaraların yoktu telefonumda. Telefondan sildimse de aklımdan silememişim ki; emin olamadan yine sana yazdığımı gönderdim.
Senden haber alamadım yine… Yanlış mı hatırlıyordum yoksa numarayı? Beklemeye almışken kendimi senin araman ………………………… İşte burayı anlatamam. Kaybettiğimde ben seni sen beni bul gibi…
Ben susarsam sen feryat eyle sesime gibi…
Ben bilmedikçe sen öğret gerçeği gibi…
Ben gülmedikçe gülen gözlerim ol gibi…
Her mektubun sonunda ki(…) gibi…
Sonra tekrar karar verdim devam etmeye burada bıraktığım yazıma, gündelik eğlencelerinden biri olduğumun farkına vardığımda. Belki bir dedikoduda, belki senin için macera ya da üstün bir başarı sayılabilecek kariyer söyleşilerinde konu olurken hissettim kendimi. Hani sen bilmezsin biz de insanız ya, merak ettik tabii… Acaba bu başarın seni çok mu mutlu ediyordu veya anlatırken ki durumun nasıldı? Karşındakiler sen neymişsin figüratif pozunda mı dinliyorlardı seni? İnsan sana göre hakkını da aramamalıydı. Fazlaca sual etmemeliydi yaşananları, sorumlu tutmamalıydı seni yaptıklarından hiç kimse… Çünkü senin hayatın senin anlatacaklarından ibaretti ve sana anlatılanlar kulak arkası sohbetlerdi, önem taşımazdı. Oysa sana söylemediğim onca şeyden biride; sonbahar arkası mevsimler yaşarken üşümeyen kara kışlar kadar intikamcı oluşumdu. Bugün kendi adına yaşadığın başarı, kendi hanene yazdığın bir puan; bir gün gelecek ve o bir gün geldiğinde göreceğin büyük bir kayıp olacak. Çanlar o andan itibaren senin için çalacak ve dirhem dirhem harcayacaksın kendini.  
(Ernest HEMİNGWAY etkisi altında yazılmıştır)

yalanlar yalanlar.....

yalan da en az doğru kadar gerçektir..vardır..

Değerli Arkadaşlar,

mevcut konu incelenip düzenlenmiştir.

İnceleme sırasında kurallara aykırı mesajlar ve konu ile alakası olmayan bireysel tartışmalarla karşılaşılmıştır.

Sizlerden isteğimiz; forumlara mesaj bırakmadan önce, forum kurallarını bir kez daha gözden geçirmeniz ve kurallara aykırı olduğuna inandığınız mesajlara cevap vermeyerek, incelenmek üzere ’Bu mesaj rahatsız edici’ butonunu tıklamanızdır.

Barış dolu günler dileğiyle,

Saygılarımızla
Anatolianrock.com Ekibi

tek gerçek yaşadığımız an!!!
daha sonra o da yalan oluyor -malesef-

gerçek yıkımı...yalan: aciz ve ikiyüzlü insanların başvurduğu tek çıkış yolu! bazı durumlarda pozitif ekti sağlasada neticede niyete bağlı bi olay alışkanlık yapmamak gerek!
!affedilmesi güç!

bu kadar uğraşmanın ne gereği var yalan ve gerçekle..
Aralarındaki tek fark, gerçeğin tek, yalanın ise birçok olabilmesi...
Ama arada bir yalana da güvenmek lazım...

Ahh yalan olmasın diye dua ediyoz ama yalansız hiç birşey yokk bu dünyada gerçeklerde acı ne yapacağız bilmiyorum..

..gerçekler de yalandır zaten..
ama önemli olan bunun arkasına sığınıp insanların dürüstlüğünü kaybetmemesidir!!!
           ne olur hayatımdaki insanlar..bana yalan söölemeyin:(