Güncel bölümümüz belli bir süreliğine kapatılmış ve üyelik sözleşmesi ve forum kurallarına aykırı mesajlardan arındırılarak tekrar açılmıştır.

Nezaketinizi koruyarak fikirlerinizi belirtmeniz, karşı tarafa saygı için değil, karşı tarafında size aynı üslubu göstererek saygı göstermesi için gereklidir. Bu nedenle Türkiye şartlarının sizi olmak zorunda bıraktığı fanatik tutumdan kurtulmanızın, kendi fikrinizi topluma daha iyi anlatmak ve yaymak için şart olduğunu hatırlayınız.

Empati kurarak, öncelikle sizin sevdiğiniz saydığınız kişi, görüş ya da düşüncelere nasıl davranılmasını istiyorsanız bunu karşı fikir yada kişilere uygulamalarınızla gösteriniz; örnek olunuz. Örneğiniz karşı taraf için uygulamaya dönüştürülecektir.

Bu açıklamalarımızın aksinde davranış gösteren üyelerimiz mesajlarının silinmesinden rahatsız olmayacaklarını da göstermiş sayılırlar. Eğer herkesin okuması gerektiğini düşündüğünüz bir yazı yazıyorsanız o yazının forumlarımızda sonsuza  kadar muhafaza edilmesini istiyorsanız açıklamalarımızı dikkate alınız.

Bu açıklamalarımıza uymayan üyelerimize ise aynı üslupla cevap vermek yerine nezaketle, üyelik sözleşmesi ve forum kurallarımıza aykırı davranışlar sergilediğini bildirmekle yetindikten sonra "bu mesaj rahatsız edici" linkine tıklayarak üyelik sözleşmesi ve forum kurallarına aykırı olduğuna inandığınız mesajları bize bildiriniz.

Anatolianrock.com Ekibi

Medeniyetin felluce çağındayım.
Ne tarafa dönsem kan, baba uyan.
Ey uyuyan dünyam sende uyan.
Çocuğumdur artık kanayan, baba uyan, uyandır kardeşimi.
Kim bizi postalları altında ezen, bizi kirleten kim?
Saçından sürüklenen kardeşim nerde?
Nerde kayarken dilek tuttuğum yıldızlar, kirpiklerime yağan sabah güneşi,
Elimi uzattığımda dokunduğum gökyüzü nerede
Nerede her hafta pazara giderken sımsıkı tutunduğum nasırlı ellerin.
Rahmetmi bu yağan baba, yoksa azapmı?
Sanki bir kapı açılıyor düşümde
Masalımın ilk çağında kör bir kuyuya düşüyorum.
Güneşin imparatorluğundan, karanlığın zaferi çıkıyor.
Yarım kalan düşlerimde, masal yüzlü Bebekler ağlıyor hala.
Filistin duvarında çocuğuna sarılan bir baba,
Kudurmuş bir işgali dünyanın beynine kazıyor.
Necefte, bağdatta, Çeçenyada bir çağ yanıyor
Ve bir kez daha yıkılıyorum,
Ve bir kez daha adım kanlarla zulmün kitabına yazılıyor.

Böylemi olmalıydı baba, bükülmeyen bileğim taşlarla kırılmalı, adım teröriste çıkmalıydı, senin katilin aklanmalı.
Bir imparatorluğun nazar boncuğu mostar yıkılmalıydı.
Böyle olmamalıydı baba böyle olmamalıydı.
İşgale karşı koymanın bedeli
Senin kapanan gözlerini seyretmek olmamalıydı.
Baba uyan nolur uyan. Evladındır artık kanayan.

BEDİRHAN GÖKÇE


.

nasıl unutur insan kucağında oğlu kurşunlanan babayı...
nasıl unutur insan bombalanan evin enkazından minicik kolu görünen bebeği...
nasıl unutur insan ölü çocuklarını yan yana dizip hangisine ağlayacağını şaşıran babanın gözyaşını...
nasıl unutur insan vicdanını,insanlığını,varoluşunu  nasıl nasıl...
ah savaş????

                             1.

"Yiğitler diyarı" namıyla tanınan ilimizde bir sarsıntı olmuştu gectiğimiz yıllarda...
Öyle büyük şiddette bir deprem değildi aslında, ama hastanede yüzlerce yaralı vardı.
Önce bina yıkıldı sanılmıştı.Oysa önemli bir enkaz da yoktu.
İşin aslı sonradan anlaşıldı :
"Deprem" lafını duyan "Yiğitler" evi barkı, çoluk çocuğu ortada bırakıp kendilerini balkondan atmışlardı. Önemsiz bir sarsıntı, evleri değilse bile, asırlık karizmaları yerle bir etmiş. "Yiğitlik" namını ayaklar altına almıştı. Toprak değil, insanların birbirlerine inançları sarsılmıştı.
Deprem olsa bukadar yıkılmazlardı.

2003 Yılının ilk aylarında böyle sarsıldı Türkiye...
Hükümet değişim, Kıbrısta çözüm umudunun yitirilmesi,- Avrupa Birliği üyeliğinin tehlikeye girmesi ve nihayet Irak krizi artçı sarsıntılar gibi salladı Ülkeyi...
Son darbe, Amerikan-ingiliz Koasliyonunun Irak saldırısı oldu.
Depremin merkez üssü Türkiye değildi gerçi, ama tıpkı deprem yemiş illerde olduğu gibi çok sayıda "Yaralı"ya mal oldu.
Etkisi önümüzdeki YILLARA YAYILACAK BÜYÜK BİR ZELZELEYDİ bu...
"Doğu" ve "Batı" imgelerinin, globelleşmenin, yeni dünya düzeninin, Türk-Amerikan ilişkilerinin, Türkiyenin Ortadoğudaki yerinin, İslamcılıkla-Amerikancılık arasına sıkışıp bir hükümetin sorgulandığı yaman bir depremdi.
Öyleki, daha sarsıntı bitmeden kimin ne olduğu çıktı ortaya; İnançlar göçtü, ilkeler tarumar, karizmalar yerle bir oldu.
Savaşın alevi sadece Irak’ı değil, Türkiyedeki değerler sistemini de kavurdu.
Savaşa karşı görünüp savaştan para kazanmaya çabalayan müteahhitler,"Amerika kızacak,paramızı kesecek" diye katliama göz yuman şirketler,"Savaş olasılığı arttıkcça borsa yükseliyor" diye gecinen mirasyediler, Milliyetçi görünüp Amerikadan daha Amerikancı çıkan kalemler, üç ay önce oy verdiği hükümeti şimdi "

                         2.

Şaşırma, öfkemizi taşırma" diye yerden yere çalan kitleler,"kaba emperyalizm"in dönüşüyle eski sloganlarını, bayraklarını, "Hayır"lı pankartlarını sandıktan çıkarıp yollara düşen 68’liler, 78’liler,88’liler tarihe gececek bir dönem noktası oldu 2003 yılı...
    Herkesin hemen kendi yerini hem ülkesinin kaderini yeniden sorgulandığı bir insanlık sınavı...

                         Can DÜNDAR

Savaşta Ne Yaptın Baba ?


Yıllar geçipte ırak saldırısının ateşi küllendiğinde siyasetçiler, askerler, diplomatlar, borsacılar, silah tüccarları, iş adamları, sanatçılar,gaeteciler çocuklarından aynı soruyu duymaya başladılar
"savaşta ne yaptın"
Kiminin hafızasında emziğilye ölmüş bir ıraklı bebeğin fotoğrafı olacak, kiminin hafızasında kızlarının baş ucunda ağıt yakan analar; başlarına geçirilmiş poşetlerle oğullarına sarılan esirler; bir petrol kavgasında yok yere canına kıyılmış siviller, harap edilmiş şehirler...

"Seyirci kaldık" diyecek siyasetçiler...

"Silah sattık" diyecek tüccarlar...

"Kar ettik diyecek borsacılar"

   Can DÜNDAR

abd gittiği her yere demokrasi adı altında zulüm kan gözyaşı ve acı dan başka bişey getirmiyor..ama ortada bir abd gerçeği var işte bu yüzden dünya kamuoyunun sesi biraz yükselse bi şekilde bastırılıyor..

"orda
o uzak iklimde,
cocuklara cokluga dogardi....
cok olurdu herseyleri,
kardesleri,
acliklari,
mezarlari,
en "cok"lariysa,
"yok"lariydi....
o uzak iklimde cocuklar cokluga dogardi....

"Gelir bir el kirar bir gün kapilari
 Karanligin bahcesinde acar gülüm....."

neden sessiz kalınıo diilde NEDEN SESSİZ KALIYORUM diye sormak hatta sormakla kalmayıp cevap vermek lazım