ben bu konuda yeni çağ rasyonalisti Descartesi destekliyorum."Düşünüyorum o halde varım " Nesnelerin varlığından hatta Tanrı’nın varlığından ve herşeyden şüphe edebilirim ama şüphe ettiğimden şüphe edemem demiş kendisi :-))

düsündüğümüz için varızdır düsünüyorsak varız düsünmeden varolamayız ama varolmadan da düsünemeyiz dimi varsan düsünürsün düsünürsen eğer varsın Bu bir paradoks bosverin bunu ...

amaç tek biseyden cıkıyor var oldugumuz için hayattakı tüm kuralları ve oyunları oynamamız lazım bize verilen rollerı iyi yapmak için de düşünmemiz lazım.....

bence war oldugumuz için dusunmeye basladık..once madde wardı.ama ögrendikten sonra dusunmeyi,artık war olabilmek için dusunur insan..

georges politzer’ in felsefenin başlangıç ilkeleri adlı kitabından;

"Siz diyorsunuz ki, nesneler vardır, çünkü onların bir renkleri, bir kokuları, bir tatları vardır; çünkü onlar, küçük ya da büyük, hafif ya da ağırdır. Ben, size, bunun, (sayfa 46) nesnelerde varolmadığını, ama bizim kafamızda varolduğunu tanıtlayacağım.
"İşte bir kumaş parçası. Siz, bana, onun kırmızı olduğunu söylüyorsunuz. Bütünüyle doğru mu bu? Siz, kırmızının, kumaşın kendisinde olduğunu düşünüyorsunuz. Kesin mi bu? Biliyorsunuz ki, gözleri bizimkilerden farklı olan ve bu kumaşı kırmızı olarak görmeyecek hayvanlar vardır; aynı şekilde sarılığı olan bir insan da, onu, sarı görecektir. Öyleyse bu kumaşın rengi nedir? Bu, duruma bağlı mı diyorsunuz? Şu halde, kırmızı, kumaşın kendinde değil, ama gözde, yani bizdedir.
"Bu kumaş hafif midir diyorsunuz? Bırakın bakalım bir karıncanın üzerine düşsün, karınca elbette ki ağır bulacak onu. Öyleyse kim haklı? Onun sıcak olduğunu düşünüyorsunuz? Ateşiniz olsaydı, soğuk bulacaktınız! Öyleyse sıcak mı, yoksa soğuk mu?
     "Bir sözcükle, aynı şeyler, aynı anda, bazıları için kırmızı, ağır ve sıcak, başkaları için tam tersi olabiliyorsa, bu demektir ki, biz yanılsamaların kurbanıyız ve şeyler, yalnızca bizim zihnimizde vardır."

idealist değilim ama bu soruların tartışılası olduğunu düşündüm...

Eğer ben yoksam düşünemem de .Önce madde vardır.Şu anda doğada ddüşünemeyen ama var olmaya devam eden bir çok canlı vardır.unutmayalım.

DEKARI DA BİLİYORUM.
AMA SEN DAHA İDEALİZMİ BİLMİYORSUN. SÖYLEYENE BAK!
varlık; maddedir. burada varlık derken genelde varolan kastedilmez.
idealist felsefeye göre de madde sadece bir fikirdir, yanılsamadır, yansımasıdır düşüncenin.
aristoda ise materyalism le idealimin garip bir harmanı bulunmaktadır.
ruhun olduğu gibi AYRICA maddenin de bulunduğu savunulur.
şu anki dinlerde de genelde bu anlayış mevcuttur.
ve şuan da dinlerdeki saçmalıklardan değil; sadece idealizmdeki saçmalıklardan bahsediyoruz.

artı  bütün felsefecilere göre de dinler idealist felsefenin mükemmel yorumlarıdır. ama biz burada klasik idealizmi konuşuyoruz.

artı o saçmalıyorsun dediklerin; harbi saçmalıyorsa çok yazık. çünkü o yazının önemli bir kısmını bir felsefe kitabından idealizm-materyalizm karşılaştırmasından geçirdim.

biraz daha düzgün bir üslup kullanırsan da sevinirim.

tartışmada bence burası yanlış, dersen güzel olur, ama böyle olmaz bence.

Sen idealizm in ne olduğunu bilmiyorsun enayi

İdalizm maddeyi reddetmez maddenin düşüncenin yansıması olarak kabul eder yani madde vardır derler ama yansımadır yani maddeyi kabul ederler ama esas varlık olduğunu kabul etmezler.

Düşünüyorum öyleyse varım  bunu descartes    Dekart sölemiştir.

Sen daha descartes in öğretisini bile bilmeden ne saçmalıyosun

idealistler, olduğunu bildikleri madde yerine; sırf inançları uğruna; MADDEYE İNANMAYIP, RUHA-TANRIYA İNANMAYA ÇALIŞIRLAR.
düşünceler oluştururmuş varlığı.. düşünceyi ruh anlağa verirmiş; bir de ruh kendi başına bu fikri-düşünceyi oluşturamayacağından (berkeley’in bunu nereden çıkardığının hiçbir dayanağı yoktur; sadece katolisizme uydurmak için böyle anlatmıştır.) düşünceyi ruha veren de; Tanrıdır.
yani birçok küçük oluşturucu yerine kollektif bir oluşturucudan bahsediyor. bunun sonucu ; maddenin ruhtaki bir yanılsama olduğunun iddiası ve madde varlığını inkardır.
bu idealist felsefedir.

ama idealistlerin komiklikleri; gözleriyle gördükleri-elleriyle tuttukları varlığa değil de başka türlü ; soyut- dokunulamaz- görülemez birşeye inanmalarıdır.

bu düşünce de aslında çürütülemez.
ama bu saçmalığını da yokedemez.

gördüğüne inanmayıp, görmediğine inanmaktır bu.

hani derler ya:’.. onların kalpleri mühürlenmiştir; onlara -haşa- Allah’ı karşıdan göstersek, gene inanmazlar..’

aslında bu idealistlere söylenmelidir.

ikiside dogru aslında...birbirinı tamamlayan ıkı dusunce...