ud,ney,kanun

bencede ilk aklıma gelen ney

ney’in değerini yitirmiş olduğunu düşünmüyorum aslında. değer veriliyor fakat en azından ses çıkarması bir gitar kadar kolay olmadığı ve çok daha fazla emek istediği için çok yaygın olarak kullanılmıyor insanlar tarafından
bence yani :)
hörmetler efenim :)

flüt

Bence günümüzde Ney’e de yeterince değer verilmiyor.Çalmayı denedim ama nefesim yetmio :(

Tabla: İlk olarak Kuzey Hindistan’ da çalınmaya başlanan Tabla; bass davulu ve treble davulu olarak iki set davuldan oluşmaktadır. Büyük olan davul (bass) metalden, küçük olan ise (treble) ahşaptan yapılır. Davulların derisinin üzerindeki siyah bölge demir tozu, is ve zamk karışımıdır ve derinin 2 milim içinde yer alır. Her iki davulda elin ve parmakların değişik vuruşları ile çalınmaktadır. İki elin tek davulda görülmesi çok nadirdir. Müzisyen bağdaş kurup oturur ve tabla davullarını önüne alarak çalar. Bu çalgının genel olarak Hindistan ve Güney Afrika’ da çalınan Pakhawaj çalgısından türediği varsayılır.

Kucugu ahsaptan buyugu ise metalden yapilma iki ayri calgidan olusur. iki calginin da derisinin ortasinda (tam ortasinda degil de biraz dairenin kenarina yakinca) bir tur metal alisimi bi maddeden yapilma siyah bir yuvarlak vardir bu alete kendine ozlu metalik sesi verir. buyuk olaninin kenarina dogru (siyah yuvarlagin hemen ustune) parmak ucuyla vurulduktan sonra elde edilen bas sesin elin ayasi ile deriye baski uygulamak suretiyle perdesi degistirilebilir. bu da tablanin karekteristik bas sesini verir. kucuk olanin ise daha metalik bir sesi vardir, cogunlukla parmaklar ile derinin ayri yerlerine vurularak calinir. tablanin yine hindistan ve guney asya’da genel olarak kullanilan mridang tipi silindir seklinde iki tarafinda deri bulunan bir vurmali bir calgi olan pakhawajdan turedigi varsayilir.

iki parçadan oluşan vurmalı hint çalgısıdır. küçügüne (genellikle sag elle çalınır) dayan, büyügüne bayan denir. ortasındaki siyah daire, demir tozu, is ve zamkın biarada karıştırılmasıyla ve derinin bir iki milim içinde yer alacak şekilde yapılır. çalgı kendine has seslerin (ta, te, da, digida v.d.) notalaştırılması sonucu belli bir metotla çalınır. bu sesler kullanılan herbir parmagın vuruş biçimlerine göre tablada yer alır. gerçek anlamda ögrenilmesi bir usta - çırak ilişkisini getirdigi gibi, küçük yaşlarda başlamayı gerektirir. yaşayan en ünlü icracıları arasında zakir hussein başı çeker.

BALABAN (MEY): Ağaçtan yapılan, kavala benzeyen gövdeye kamıştan yapılmış parçaya üflenerek çalınır.

GUBUZ (ŞAN KOPUZ): Tel bir çember içine takılan çelik yayın ağız boşluğunda çalınması ile ses verir. Bütün Türk boylarında kullanılmaktadır. Yakutistanın milli enstrümanıdır.

KORAY: Koray bitkisinden yapılan, beş delikli, dişe takılarak ve üflenerek çalınan bir enstrümandır. Başkurtistan enstrümanıdır. Tatar korayı ise yedi delikli, dilli bir enstrüman olup üflenerek çalınır.

TAR: 11 telli, iki bölmeli ve dut ağacından oyularak yapılmış gövdesinin üstü deri kaplı, uzun saplı, mızrapla çalınan bir enstrümandır. Azerbaycan ve Özbekistan Türklerinin en önemli enstrümanlarındandır.

RÜBAB (KOÇKARCA): Beş telli, mızrapla çalınan, uzun saplı, ağaç gövdesinin üzerine deri gerilerek yapılmış, sapla gövdenin birleştiği yerde koç boynuzu gibi parça bulunan bir enstrümandır. Özbek, Uygur ve Tacik Türklerinde çalınır.

KILKOPUZ: İki telli, telleri at kuyruğundan yapılan, gövdesinin bir kısmı deri kaplı ağaç olan ve at kuyruğundan yapılmış bir yayla çalınır. Asya şaman ve baksılarının en önemli enstrümanlarındandır.

DOMBRA (DUTAR): İki telli, arpejle çalınan, bilhassa baksılar tarafından kullanılan bir enstrümandır. Orta Asya’nın hemen her bölgesinde kullanılmaktadır.

ÇENG: Asya kökenli, ondört ila yirmidört telli olabilen, diz üstüne dik olarak tutularak iki elle çalınan bir enstrümandır. Arp’ın atası sayılır. Eskiden mevlevi musikisinde ve klasik musikide kullanılırdı.

TANBUR: Uzun saplı, yedi tellidir. Kaplumbağa kabuğundan bir mızrapla çalınır.

REBAB: üç telli bir müzik aletidir. Bu tellerden ikisi ipek üzerine metal sarım, bir tanesi ise at kuyruğundan yapılmıştır. Ağırlıklı olarak at kuyruğundan yapılan telden çalınır.
Yayla icra edilen bir sazdır. Yay da yine at kuyruğundan yapılmaktadır.
Gövdesi hindistan cevizinden yapılır ve erkseriyetle yayın balığı derisiyle kaplanır.

MURİNHUR: Moğolistan ve Tuva enstrümanıdır. At başlı olup at kuyruğundan tellidir. Yayla çalınır.

ÇETİGEN (YATUGAN): Orta Asya kökenli, diz üstünde ve parmakla çalınan bir enstrümandır.

MİSKAL: Yanyana birleştirilmiş değişik boylardaki kamış parçalarından meydana gelmiş, üflenerek çalınan, Asya kökenli bir enstrümandır. Uygur duvar fresklerinde de görülmektedir. Osmanlı’nın son dönemine kadar Türk musikisinde kullanılmıştır. Güney Amerika ve Romanya’da Panflüt olarak isimlendirilmektedir.

Nefir: Dağ keçisi boynuzundan yapılan eski bir tasavvuf müziği enstrumanıdır..

Bendir: Tahta kasnağa deri gerilerek yapılır ve elle vurularak çalınır..

Halile: İki büyük zildir.. Ritm için kullanılır.

Kudüm: Toprak veya döğme bakır gövde üzerine deri gerilerek yapılmış, çift gövdeli, zahme adı verilen ağaç çubuklarla vurularak çalınan bir enstrümandır. Uygur ve Özbek Türklerinde Çifte nagara ismi verilir.

Sıbızgı: Kazak ve Kırgız Türkleri enstrümanıdır. Dişe takılarak üflenip çalınır.

Kabak kemane: Gövdesi su kabağından veya oyma ağaçtan yapılır, üzerine deri gerilir. Kısa saplı , üç veya dört tellidir. Yayla çalınır.

Orta Asya’ dan günümüze kullanılan öyle çok enstruman olmuş ki çoğu unutulmuş artık.. Sözle de olsa onları hatırlayalım...