Bu örneklerin ışığında şöyle bir saptama yapılabilir belki: ’Popülerse bizden değildir’ diyenler, genellikle kastettikleri isme bir ara değer vermiş insanlar. Onu zamanında ’özel’ bir yere konumlamışlar ve şimdi böyle ’genel’ bir hale gelmesini kabul edemiyorlar. ’Artık sen de herkes gibisin’ diyorlar ona; birlikte çektirdikleri fotoğrafları birer birer şömineye atarak.

Aslında kimsenin ’popüler’ sözcüğüyle bir derdinin olabileceğine inanmıyorum. Kavramsal olarak tarafsız bir sözcüktür popüler. Sadece Türkçe’ye tam olarak çevrilememek gibi pis bir tarafı vardır. Hepimizin bildiği üzere bir yandan ’halka mal olmuş’ anlamına gelir, bir yandan da bir ’star’olma haline işaret eder. Her okulun popüler kızları, oğlanları vardır. Aslında onlar da bazı özellikleriyle halka mal olmuş sayılırlar. Ya çok güzel basketbol oynuyorlardır örneğin, ya da boylu poslu, sarışındırlar. En çok onların dedikodusu yapılır, kem gözler en çok onlara bakar.

Çoğu müzik grubunun kaderinde bu vardır aslında: Günün birinde şarkıları televizyonda çalınır, konsere gelenlerin çoğu şahsen tanımadıkları insanlar olmaya başlar. Gruba ilk günden beri destek veren o küçük azınlık da durumdan rahatsız olup uzaklaşır yörüngeden. Yerli rock gruplarımızdan ’Mor ve Ötesi’ de şu sıralar benzer bir süreci yaşıyor. Klipleri müzik kanallarında döndükçe, konserleri dolup taştıkça ’çekirdek’ dinleyicilerinin yüzü biraz daha asılıyor.

Haydi bir örnek de edebiyattan verelim: Bukowski 90’lı yılların başına kadar ülkemizde fazla tanınmayan bir yazardı. Sonra kitapları sırayla dilimize çevrildi ve ihtiyarın binlerce okuru oldu. Bu süreci kaçınılmaz olarak üstadın ’edebi değerinin’ sorgulanması izledi. Kırk yıllık Bukowski’yi sanki yeni bir yazarmış gibi masaya yatırdık ve zavallının edebiyatçılığını tartışmaya başladık.

Bu söze sık rastlıyoruz. Özellikle gençlerin rağbet ettiği internet sitelerinde ve dergilerde, belli bir ’popülerlik barajı’nı aşmış kişi ve kuruluşlar için gönül rahatlığıyla kullanılıyor. Hiç kuşkusuz yaratıcı bir slogan. ’Zamanın ruhu’nu kavramak adına kafa yormaya değer.

Şöyle bir örnekle başlayayım: Eskiden Dire Straits’i çok severdim. Özellikle 1984 yılında yayımladıkları ’Brothers in Arms’ albümünü ısıra ısıra yemek isterdim. Sonra ne oldu bilmiyorum, yavaş yavaş uzaklaştım adamlardan. Galiba doksanlı yıllara doğru grubun iyice popüler olması, ’beyin’ Mark Knopfler’ın arka arkaya film müzikleri yapması ve gençlik dergilerinin posterlerini vermesi biraz etkili oldu. Şimdi kendilerine yeniden ısınıyorum. Çünkü grup dağıldı, etrafta dinleyen kimse kalmadı. Günümüzün gençlik dergilerini okuyanlar muhtemelen ’Your Latest Trick’i hiç duymadılar. Tabii ben de eskisi kadar genç olmadığımdan rahat rahat biramı açabilir, pencere kenarına oturup Mark’ın kırçıllı sesini dinleyerek modası geçmiş hayallere dalabilirim.