şu an popüler olarak bebe beliin azına düşmüş eskiden ççoook kaliteli olmuş gruplar var...popülarite tamamne gelip geçici bence..popüler olan tüm gruplar ya da şarkıcılar müsik tarsını deiştirio..örnein çilekeş ve duman eskiden müsikleri çok çok daha iidi...

Bizden olan bir şey, POPüler olamaz(?). Popüler olabilmek için, kitlelerin rağbet göstermesi gerekir, ’piyasa’ dediğimiz şeyi yapması gerekir. Bu da ’Popülerse bizden değilidir’ diyen, birinin dinlediği, okuduğu, sevdiği şeylerin asla o şekil bir şeye uğrayamayacağını gösterir. Benim görüşüm budur...

yaaa kesinlikle çok doğru...
bak bi örnekte ben wereyim..
green day.. şu an aaahhhh aaahhhh sen piyasaya düşecek grup muydun die of of olduum gruplardandır kendisi... ben green dayi senelerce dinliordum hemde bayıla bayıla ama artık metro fmlerde mtvlerde görünce soğudum.. aslında o kadar kaliteli we yetenekli bir gruptu kiii... ama bana sanırım herkesin dinledini dinlemek acı gelen.. bide ben zor we gizli olanı sewiorum.. şimdi ne alaka dieceksiniz.. mesela piyasadaki albümler bütün müzik marketlerde satılıo heryerden bulabilirsiniz ama bir portobella albümünü çok az yerde bulabilirsiniz.. ben bu portobella albümüne ulaşabilmek için 2 hafta bekledim we şuan bayıla bayıla dinliorum... tabii kalite çok önemli kalitesiz bir grubu isterse kimse bilmesin yinede dinlemem ama kaliteli we gizliyse işte o benimdir...

iyi müziği kimin yaptığını bilen bilir zaten ötesi boşşş
popülerlik;sadece karizmadan etkilenip başında "aşkımm" we türewleri sözcüklerle başlayan aptal cümleler kuran kitleleride beraberinde getiriyo.yada bi şarkıyı beğenip başımıza hayran kesilen insancıklar.bu da anti-popülerite güdüsünü kuvvetlendirmek için yeterli değilmi sizce???

niye abi nie böle bi önyargı warki bence cok sacma bi dawranıs ınsanlar populer olunca kalitesi biraz değisebilir ama bu onlara saygı duyulamaz damgası vuramaz bence

Tuna Kiremitçiden aldım bu yazıyı sizinde okumanızı istedim ve gerçekleri görmenizde fayda var dedim yalnız eskiden yeniye doğru okursanız daha iyi olur

Sonra da o başlık, ülkemizde ’elitizm eleştirisi’ yapanların çok sevdiği bir örnek olur. Oysa asıl güzelliği bence samimiyetinden gelmektedir. Gazeteci büyük ihtimalle kimseyi aşağılamak istememiş, yazdığı başlığın nasıl bir kafa yapısını yansıttığını hiç düşünmemiştir. Burnundan gelmiş bir hafta sonuna açık yüreklilikle tepki göstermiştir sadece. Kırk yıldır gittiği plajın artık ’popüler’ olduğunu, dolayısıyla ’bizden’ olmadığını söylemek istemiştir. Zaten yıllar geçtikçe şehrin diğer elitleri de plajlara ’popülerse bizden değildir’ diyecek ve yüzme havuzu inşaatçılığı iyi para getiren bir iş olarak sivrilecektir.

Tabii ki herkesin okulun en güzel kızına aşık olmama özgürlüğü vardır. Herkesin tuttuğu takımı tutup tutmamak, gittiği plaja gidip gitmemek de bizim bileceğimiz iştir. Ama ’popülerse bizden değildir’ demeden önce sağımıza solumuza dikkatli bakarsak da herhalde fena olmaz. Sonra sorarlar çünkü, ’biz kimsiniz?’ diye.

Bu sayede onlarla özdeşleşebilir, müziklerini kişiliğimin bileşenlerinden biri olarak görebilirim. Ama listelere girmiş, kalabalıklara seslenen bir sanatçı bana böyle bir tatmin vermez. Tarkan konserine gittiğimde hissettiğim sadece sıradanlık duygusudur. Ön sıralardaki kızlar şapşal çığlıklar atar, kameralar ayılıp bayılan seyirciler arasında akşam haberlerine malzeme toplamak için dolanır. Ben de bu anlamsız kalabalığın bir parçası olduğum için oracıkta ölmek isterim. Ortada bana özel, kişiliğime göre biçimlenmiş hiçbir şey yoktur çünkü. Her şey adına ’halk’ dediğimiz o mikrop yuvasına hizmet etmektedir.

Haliyle, zamanında ’halk plajlara hücum etti, vatandaş denize giremiyor!’ başlığını yazan gazetecinin ne hissetmiş olabileceğini o an daha iyi anlarım. Belki de koşturarak geçen haftanın sonunda ailesiyle ’nezih’ bir gün yaşamak istemiştir adamcağız. Ama plajları dolduran halk buna engel olmuştur. Gazeteci güç bela yer bulabildiği şezlonguna oturup sinirli bir sigara yakar ve kıyıda deve güreşi yapan delikanlılara dalgın dalgın bakarak ertesi günün başlığını düşünür.

O değerlerin neler olduğunu tahmin etmek bazen mümkündür aslında. Bunlar bir yanıyla tepkisel bir temele dayanır (sözün kendisi başlı başına bir tepki değil midir zaten?). Popüler olan şeyden çok o şeyi popüler yaptığına inanılan mekanizmayı, yani medyayı ve reklamları dışlamayı amaçlar. Demin bahsettiğim ’barajı’ aşan herkes o dünyanın bir parçası olarak kabul edilir ve onun da alt tarafı oksijen soluyan bir karbon birimi olduğunu, acılar ve aptal sevinçler yaşayabileceğini düşünen pek kalmaz. Hatta en yüksek binanın tepesine çıkıp ’ben de insanım!’ diye bağırsa bile ona kimse inanmaz.

Dışlama operasyonunu organize eden ikinci şey, içimizde yüzyıllardır yaşayan ’özel hissetme’ arzusudur. Dire Straits’i ya da Mor ve Ötesi’ni kimse bilmezken dinlediğim zaman aklımın bir yanıyla özel olduğumu düşünür ve bundan zevk duyarım. Ne de olsa ’adamım’dır onlar benim. El değmemiş gelinlerimdir. Üzerlerinde göz izi yoktur daha.

Yine de sözcüğü çepeçevre kuşatamadığımın farkındayım. Zaten ’popüler’ asıl gücünü anlamındaki bu belirsizlikten alır. Ele avuca sığmadığı ve kolay tarif edilemediği için daha da merak uyandırıp beynimizi gıcıklar. Bir ara televizyonlarda ’pop nedir?’ konulu müzik tartışmaları olurdu. Hepsinin sonunda bu memleketin asıl pop müziğini İbrahim Tatlıses’in yaptığını hayretler içinde fark ederdik.

İsterseniz söz konusu sözcükle (ve onun işaret ettiği kavramla) boğuşmayı burada bırakıp asıl meseleye dönelim: Biri hakkında ’popülerse bizden değildir’ diyorsak, herhalde şunu da demiş oluyoruz: ’Biz benzer özellikleri olan, ortak paydada buluşmuş bir grup insanız. Bizi biz yapan bir takım değerler var ve o bunlara uymuyor!’