Sofokles’in yarattığı en trajik karakter Antigone’dur. Tabi kitap incelendikçe aslında Antigone’den daha fazla trafedi içinde kıvrananın dayısı ve de aynı zamanda anneannesinin erkek kardeşi olan Creon olduğunu görürüz. Bence trajedi denilince bu karakterler incelenmeli...

vallla üstünzeka çok iyi bişi deil tavsiye etmiyorum gerçekten

Konu incelendi.

Konu bilindiği üzere "Üstinsan" dır;
insanların kendi düşüncelerini yazabilmeleri için  konunun da  yeterince anlaşılması ve onunla ilgili yeterince bilgi edinilmiş olmak gerekir-
ki edinilen bilgilerin çoğu zaten paradox oluşturmaktadır.
Bilgi eksikli;
insanların kendi fikirleri olarak açıkladıkları şeyler
zaten onların kendi düşüncesi değildir;
oradan buradan kulaktan dolma edinilmiş bilgilerdir.
Üstinsan bir düşünce,bir ütopyadır.
Bizim onun üzerine düşünceler üretip onu irdelemeye çalışmamız,
onu yanlış değerlendirmekten ve
konu hakkında bilgi sahibi olmayanları yanlış yönlendirmekten başka işe yaramaz.

Bahsettiğimiz konular,
özellikle düşüncelerin çelişki yaratan yerleridir ve elbette ki
bunlar;
Nietzsche’nin düşünceleridir.

Şu an’a kadar açılmış olan konularda kendi yanlış fikirleriyle yorum yapanları da gördük;
Nietzsche’nin yanlış anlaşılmasından ve anlamsızca eleştirilmesinden öteye gidememiştir.Amaç diğer forumlarda olduğu gibi,
Nietzsche’yi anlamadan,ezberlenen bir kaç cümlesiyle onu eleştirmeye çalışmak değil,
ilk önce O’nu anlamaktır.

..Son insanlar "biz mutluluğu keşfetik" derler ve göz kırparlar.Onlar yaşanması güç semtleri terk etmişlerdir.Çünkü ısı gereklidir.Henüz komşu sevilir ve ona sürtünülür,
çünkü ısı gereklidir.
Hasta olmak,güvensiz olmak onlarca günahkarlıktır.İhtiyatlıdırlar;ayrca ayağı taşlara ve insanlara takılan,
delidir...
                  ZERDÜŞT

"..Benim acımam nedir ki?Acıma insanları sevenin çakıldığı bir çarmıh değil midir?Oysa ki benim acımam henüz  bir çarmıha gerilmedi,diyeceğiniz zaman-
Günahınız değil,kanaatkarlığınız göklere haykırıyor.Günahınızın içinde bulunan cimriliğiniz göklere haykırıyor-
Diliyle sizi yalayacak olan yıldırım nerede?Sizin aşılanmanız gereken cinne nerede?
Bakın size Üstinsan’ı öğretiyorum,
o bu yıldırımdır;
o bu deliliktir.."  
                                         B.B.Z.

Garip bir dünyası var Nietzsche’nin,Hayatı sorgulamaya sondan başlamış, gerçek ve acı itirafları var,çıktığı yol yanlışta olsa çıkarımlar bazen doğru,
O kadar gerçeğe bakmışki insan bunları duymak istemiyor,ürküyor
ağır basan duygular onu hem realiteye hem mantığa itmiş,
-Gerçeğin ne kadarına dayanabilirim?
bütün gerçeği bildiğini sanıyor ama NİETSZCHE yanlış,Tanrısız yaşam hayal ediyor ama bu hayalden öteye geçemiyor.
Kendini Tanrının kollarına bırakanlara -zavallı sadece kendini avutuyor diyor ama o şimdi anladı ki yıllarca avunan kendisi olmuş.
-Birinin kendini başka bir insana açması ihanetin kapılarını açar ve ihanet insanı çok rahatsız eder der,kendini bir kez Rabbine açmamış insan peki kime ihanet eder?
Nietzsche hep ben hep ben dedi ama kendi beninde bir Rab olduğunu görmedi,
Ümit kötülüklerin en kötüsüdür çünkü işkenceyi uzatır dedi,kendine yazık etti,Tanrıyı öldürdü ama şimdi baki kalanı gördü,boşuna söylenmedi

              KAYNAK: "Antoloji.com"
"insanın,insandan bi üstünlüğü yoktur.Üstünlük ancak takva iledir"
         (Hz. Muhammed [s.a.v.])

"Hedefini belirleme zamanı gelmiştir insanın.
En yüksek umudunun tohumunu dikmek zamanı
gelmiştir insanın.."N.

"Mahvolmak ve kurban edilmel için,yıldızların ötesinde bir neden aramayanları severim ben,
toprak bir gün üstün insanın toprağı olsun diye,
kendilerini toprağa kurban edenleri severim.."

SAADET EVİ

Kalbim içimde yorgun düştü ve bana veda ederek saadet evine gitti. Ruhun kutsadığı o eve ulaştığında şaşırarak bir an durdu; daha önce umduğu hiçbir şeyi görememişti çünkü orada. Ne bir güç gördü, ne mal ne de bir sultan. Orada; güzelliğin oğlundan, onun yoldaşı olan sevginin kızından ve onların çocukları olan hikmetten başka birşey göremedi.

Kalbim sevginin kızına şöyle seslendi: Ya kanaat nerededir ey sevginin kızı, ben onun burayı size bölüştürdüğünü duymuştum! O da şöyle dedi: kanaat şehirlerde, tamahın olduğu yerlerde nasihat etmek üzere gitti. Bizimse burada ona ihtiyacımız yok ki. Saadet, kanaati arzu etmez. Ki saadet; visalin kucakladığı bir arzuyken kanaat nisyanın sarıp sarmaladığı bir avuntudur. Ölümsüz ruh kanaat etmez. Çünkü o kemali arzular, kemalse bitimsizdir.

Daha sonra kalbim güzelliğin oğluna şöyle seslendi: Bana kadının sırrını göster ey güzellik, göster çünkü sen bilgesin. O da şöyle dedi: O sensin ey insan kalbi. Sen her nasılsan, o da öyledir. O benim ve ben her nereye konarsam, o da oradadır. O cahillerin tahrif etmediği zamanlardaki din gibidir, bulutların örtmediği zamanlardaki dolunay, fesat nefeslerinin peşine takılmadığı zamanlardaki rüzgar gibi...

Daha sonra kalbim, sevgi ve güzelliğin çocukları olan hikmete yaklaştı ve şöyle dedi: Bana hikmeti ver ki insanlara götüreyim onu. O da karşılık verdi: De ki o, ruhun ma’bedlerinden birinde başlayan saadettir, dışardan gelmez.

Halil Cibran