güç kaybolduğu için....gençken bazı şeyleri yaparıs we bunları yaptıımızda çıkabilecek sorunlara dayanacak güce sahibizdir..fakat yaşlanınca artık herşey oturmuştur işimiz   ailemiz  herşey  bunları o yaşta kaybederse dayanma gücü yoktur çünkü artık geriye getirebilecek zamanda yokturr

Kaybedecek şeylerin fazlalaştığını görüp neyi feda edebileceğimizi görmemiz dir bence. Yani filmdeki gibi insan büyür hayaller küçülür.

nedeni,,, ilerlemek,tecrübe kazanmak,daha çok şey yaşayıp yorum yapmakla daha az yaşayıp yorum yapmak bir değildir.Nasıl ki bilgisizle bilgilinin yorumu Bir değil,,öyle......

Bu yaşlarda insanlar hayatı tatmış insanları tanımış sosyal çevreden birisi olmayı kabul etmiştir. daha geri yaşlarda insanlar farklılığı sosyal çevreye uymamak olarak algılarlar . halbükü felsefem demek asosyal olmak demek değildir.
insanlar belirli yaşlardan sonra düşünceleri nihayete erer ama yanlış ama doğru genelde gençliğinin tam tersi bi durum olur.

değişim daimidir düşüncelerimiz sabit olsa anormal olurdu ama bu son derece normal bişi zate :))

İnsan denen meret her daim değişen bir varlıktır... Bunu sadece 40-50lili yaşlara indirgemek doğru olmaz... Zaten doğal olanı da budur; insan değişmelidir, ama küçük ama büyük çapta değişiklikler hep olacaktır, olmalıdır... Değişen dünyaya ayak uydurma çabası mı desem, yoksa gelişen zihin dünyana göre davranma çabası mı?!...

hayatın her doneminde degisiyoruz...40lı 50li li yaslarda degişmek de dogal...o yasta artık belli bir olgunluga erişmiş hayatta cok da fazla amacı kalmamıs insanlar oluyoruz....eskiden "bunu yapmalıyım,bu bole olmalı"derken yaslanırız we amaclarımıza ulasmısızdır...dogal olarak dusuncelerimizde deişmiştir...

bi insanın nası cocukluk donemınde yaptıkları ile genclık yıllarında yaptıı seyler deısıyosa bu 40-50 yaş arasındada deişiyo saten olması gereknde buu dusunsenıze 10 yasındakı dusuncelerınızle 50 yasındakı dusuncelerınız aynı bırakın onu insan bulunduu yaşın bi kaç sene oncesındekı davranışlarını hatırlayınca bilee guluyoo=) bu bızım olgunlaştıgımızın en buyuk gostergesındır

degişim doğarken başlar.bebekken başka çocukken başka.gençlite başka orta yaşta başka.ihtiyarlıkta başka.bebekler dünyayı tanır çocuklar oynamayı ister geçler sevgilililer hayalleri  yaşarlar orta yaşlılar hesap kitap içindeler. ihtiyarlar günlerini geçirmeyi düşünürler.yaşlılar ise hairetleri ile uğraşırlar.bu insanların yaşamında evreleri.yaşlı segili düşünmez bebek ölümü düşünmez...

Erikson’a göre insan bu yaşlarda olgunluğa erişir.Benlik bütünlüğüne karşı umutsuzluk karmaşası içine girer.Eğer o güne kadarki hayatında doyuma erişmişse, kendini gerçekleştirmişse,yani benlik bütünlüğüne erişmişse,hayatının geri kalanında huzurlu bir şekilde yaşamaya devam eder.Ancak hayatını gözünün önüne getirdiğinde geçmişte yarım kalmış şeyler,olumsuz olaylar bırakmışsa geriye dönüp olanları düzeltemeyecek olmanın pişmanlığını yaşar ve umutsuzluğa kapılır.Bu nedenle insanların o yaşlarda düşünceleri deüişir.Kimi artık hayatta istediği hemen herşeyi gerçekleştirmiş olmanın huzuru içindedir,kendi halinde bir hayat sürmeye çalışır.Kimi de geçmişte kendini yeterince gerçekleştremediği için mutsuzdur.Ne geriye dönebilir ne  de ölebilir.Umutsuz bir şekilde sonunu bekler.