Yeni Türkü

“Devrim” yine yanıyor ODTÜ’nün stadyumunda. Konser alanına yavaşça giriyoruz bir minibüsün içinde. Bir çok kez konser verdik burada daha önce ama, bu kez bariz bir şekilde daha heyecanlıyız. Sahaya girince, ODTÜ’lülerle selamlaşıyoruz tek tek, ellerimizi karşılıklı minibüs camlarına yapıştırarak.

"Acaba şu karşıda toplanmış jandarma birliği, bizi dağıtmak üzere üstümüze yürür müydü? Binlerce ODTÜ öğrencisi bizler, sadece miting yapmak, belki de bir boykot kararı almak üzere toplanmıştık. Yine de gerginlik had safhadaydı ve biz küçük bir provokasyonda ne olacağını bilmiyorduk. Bıçağın keskin tarafına oturmuş gibiydik o gün stadyumda..."

Bugün konsere çıkmadan, ODTÜ’lülüğüm konusunda konuşmaya karar vermiştim. Ama ne söyleyeceğimi de pek kestiremeden. Daha önceki konserlerde “bilen zaten biliyordur ODTÜ mezunu olduğumu, fazla eşelemeye gerek yok” diye düşünmüştüm hep, “sonuçta, nerden mezun olursam olayım, insanlar konserimizi izlemeye geliyorlar”. Ama bu kez 50. yıl kutlamalarına çıkıyorduk ve bu gururu paylaşanlardan biri de bendim! 35 yıl önce bu okulda göğsünü gererek ve mutlu olacağımı bilerek dolaşmaya başlamıştım ‘alley’de. Evet! Bile isteye girmiştim bu okula. Hatta Ankara Fen Lisesinden aşağıya bakarak “işte üniversitemiz bu!” diyerek bir çeşit and içmiştik arkadaşlarımla. O denli yakıcıydı ODTÜ bizim için.

"Sabahın çok erkeninde ODTÜ yurtlarından dumanlar yükseliyor, silah sesleri liseye kadar geliyor. Bugün 5 Mart 1971. Bir gün önce Ankara’da 4 Amerikalı kaçırılmış, bugün de çok kalabalık bir asker ve polis birliği ODTÜ’yü ablukaya almış. Uçak ve halikopterlerin de eşlik ettiği harekatı tepeden izliyor ve bitmek bilmeyen silah seslerini şaşkınlık ve üzüntüyle izliyoruz. Öğlene doğru askerler, ODTÜ stadyumuna topladıkları öğrencilerin arasından bir çoğunu tutukluyor..."

Minibüsle konser sahnesine yanaşabildiğimiz kadar yaklaşınca ve aşağı inip ODTÜ’lülerle ellerimizi bu kez biribirimize fiilen değdirmeye başlayınca, bugünün hayatımdaki çok özel bir gün olacağı kesinleşmişti. Benim öğrencilik günlerime kıyasla, bugün stadyuma çok farklı bir duyguyla çıkacaktık. Sahanın yanında konuşlanmış bir jandarma taburu yoktu. Burada konser gibi bir faaliyet yapmak, sadece bir hayaldi. Ama şimdi, yıllardan sonra, yollardan sonra, benimle aynı havayı soluyan insanlarla yanyana, kalp kalbe şarkılar söyleyecektik. Ve işte!.. Bunca sevdiğim, hatıralarıyla ve gururuyla dolu olduğum okulumun hamuruyla yoğrulmuş şarkıları, az sonra burayı yürekleriyle doldurmuş genç insanlarla, yıllar ve yollar ne kadar yıpratmaya çalışsa da, tarifsiz bir coşkuyla tekrar paylaşıyorduk.

"Ne olursa olsun, ODTÜ idealimizdir. Yükselen dumanlar ve onca kurşun sesleri, bizim için sadece onun devrimci ve yenilikçi ruhunu hatırlatıyor ve pekiştiriyor olabilir..."

Ne dersiniz? Müzisyen olacaktıysam, acaba ben ODTÜ mimari ve ekonomideki bunca yılı, bugünün kıvancını yaşamak için mi okudum?

Derya Köroğlu
Yeni Türkü

Yeni Türkü Resmi Sitesi - 03 Ekim 2006