Yırtık Uçurtma

Uzun bir aradan sonra ikinci albümü İki'yi yayınlayan Yırtık Uçurtma'yı tekrar müziğe döndüren Erkin Koray'ın 'Part time müzik olmaz,' lafı olmuş

"Her gün yeni umutlarla uyanıyoruz; ölümlerin, açlıkların, savaşların olmadığı, sokağa çıktığımızda gülen mutlu yüzler görmenin umuduyla... Güzellikler paylaştıkça çoğalır. Zamanla görüyoruz ki daha çok insana ulaşıyoruz ve güzel günlere inancımız artıyor". Yırtık Uçurtma, son zamanlarda çok da ağızlardan dökülmeyen bu sözlerle çıkardı ikinci albümleri İki'yi. Grubun ismiyle aynı ismi taşıyan ilk albümlerinin üzerinden beş yıl geçmesine rağmen, popüler olana taviz vermeden yürüyorlar yollarında. İkinci albümleri de ilki kadar hüzünlü, coşkulu ve isyankâr...
1996 yılında kuruldu grup. Üniversite şenliklerinde, konserlerde tanındı ve olumsuzluklara rağmen ilk albümleri Yırtık Uçurtma'yı 2001 yılında çıkarmayı başardı. Ama belki de çoğunluk onları Gitarın Asi Çocukları albümündeki Çığlık isimli şarkılarıyla tanıdı. Bu albümde Cem Karaca, Cahit Berkay, Bulutsuzluk Özlemi, Vedat Sakman gibi isimlerle birlikte yer aldılar. Ve bugüne kadar Erkin Koray, Cem Karaca, Moğollar gibi yollarında yürüdükleri ustalarla birlikte sahneye çıktılar.
İki albümü Kasım 2005'te Öztop Müzik etiketiyle yayınlandı. İki albümlerindeki toplam 23 parçanın 17'sinin söz ve müziği, 18'inin müziği, ayrıca albüm kapaklarının ve web sayfalarının tasarımı kendilerine ait. Onlara göre, 'Yırtık Uçurtma'cılar biraz eski kafalı ve üstelik, kampüslerde artık Hande Yener'ler, Kenan Doğulu'lar isteniyor. Yırtık Uçurtma da buna, yani rüzgâra karşı direniyor.
Grup elemanları Şenel Aytaş, Mutlu Arı ve Yaren Karahasan tesadüfen bir araya gelseler de onları buluşturan yine müzik olmuş. Sonra dostluk müziğin de önüne geçmiş. Bir ara, 'grafikerlik, endüstri mühendisliği, istatistik' gibi profesyonel mesleklerine geri dönmüşler ama yapamamışlar. Onların tekrar aktif olarak müziğe yönelmelerinde ise Erkin Koray'ın bir sözü etkili olmuş: "Part time müzik olmaz!"
Birinci albümden sonra neden bu kadar beklediniz? Uzun bir ara oldu.
Şenel Aytaş: Aslında bu albüme son dört beş ay yoğunlaştık. Albümde 10 yıllık parçalar bile var. Ancak mali açıdan albüm yapmak geçekten çok zor bir iş ve biz ancak bazı sıkıntıları atlattıktan sonra çıkartabildik bu albümü. Hakikaten çok mağdur bir grubuz!
Yaren Karahasan: Bu arada gece çalışmalarının dışında farklı mesleklere de yöneldik. Tabii, para kazanmak içindi bu. O süreçte de müzik ikinci plana itilmiş oldu. Yine çalıyor, konserlere gidiyorduk ama ivmeyi kaybetmiştik. Erkin Koray'ın bir lafı var; 'Part time müzik olmaz' diye; bunun doğruluğunu gördük. Hepimiz işlerimizden istifa ettik, Mutlu'yla ben askere gittik. Sonra da İki'yi yaptık.

'Durumumuz Moğollar gibi'
İkinci albümde üç cover var. İlkinde de vardı. Son zamanlarda cover'lar çok tutuluyor ve birçok albümde mutlaka bir iki nostaljik parçaya yer veriliyor. Siz de albümü popüler kılmak için mi cover'ları kullandınız?
Mutlu Arı: Hayır, İki'deki Züleyha, Yekte ve Aşk Davası'nı sahnede yıllardır söylüyoruz.
Yaren: İlk albüm bu tartışmalardan önce çıkmıştı. O zaman cover modası yoktu ama biz iki türkü cover'ı kullanmıştık. İkinci albümde ilk kez başka bir bestecinin şarkısını kullandık. Bir ilki yaşadık. Aslında cover, Anadolu rock geleneğinde yıllardır uygulanıyor. Örneğin, Edip Akbayram Âşık Mahsuni Şerif'ten, Moğollar Âşık Veysel'den söyledi yıllarca.
İki'deki cover'lar kattığınız yorumlarla gerçekten ilgi çekiyor, özellikle Feridun Hürel'in Aşk Davası...
Şenel: Düzenlemeyi yapıp Feridun ağabeye götürdüğümüz zaman çok incelik yaptı. Aşk Davası'nı bize karşılıksız verdi. Kayıtlardan sonra çekinerek gittik ama çok beğendi. Hatta dinlettiği arkadaşları, 'Bu çocuklar sizden iyi çalıyor,' demişler.
Mutlu: Hani büyükler, gençlerden şikâyetçidirler ya, vefasızlık konusunda; aslında biz de büyüklerimizden çok fazla destek görmedik. Feridun ağabey çok farklı bu yüzden.
Anadolu rock son yıllarda çok da popüler değil. Ayakta kalabilmek sizin gibi gruplar için biraz daha zor galiba.
Yaren: Biz 10 yıldır Anadolu rock yapıyoruz ama bu müzik popülerken de biz bilinmiyorduk. Çünkü Unkapanı, müzik trendi ne ise hemen ona uygun kişiler ve gruplar bulup seri üretime geçer. O tarzın gerçek icracıları gözükmez ortada. Mesela Moğollar'ı televizyonlarda göremezsiniz, radyolarda hasbel kader duyarsınız. Klipleri pek oynamaz ama bu grup ayda dört beş konser verir. Bizim durumumuz da onlarınki gibi.


'Öğrenciler apolitikleşti'
10 yıldır varlığınızı sürdürmeniz ve aslında hiç de küçümsenmeyecek bir kitle tarafından tanınmanız da bu konserler ve sahne çalışmalarınız sayesinde oldu galiba.
Yaren: Biz üniversite şenliklerinin yapıldığı bir dönemden geliyoruz. 1996-2000 yılları arasında birçok üniversitede şenliklere katıldık, konser verdik. Ama şu an üniversite yönetimleri fason şenlikler düzenliyor. Bir menajerlik şirketi buluyor, 'Bize iki popüler isim getir, kalan parayla da ne kadar şarkıcı olursa...' diyorlar. Ondan sonra da hiçbir şeyle uğraşmıyorlar. Üniversitelerde sadece Hande Yener, Kenan Doğulu gibi isimler konser veriyorsa bunda bir problem var. Üniversite öğrencisi de değişti, apolitikleşti.
Şenel: Üniversitelerde artık çoğunluk tek tip. Bu insanlara sosyal dengesizlikleri anlattığınızda umursamıyorlar. Artık sizi davet ederken kıstasları da, 'Bu grup iyi eğlendirir mi?' düşüncesi oluyor.
Sizin konserlerinize gelenlerin profili nasıl?
Mutlu: Tabii ki her türlü insan geliyor. Ama bizimkiler genel olarak 'eski kafalı'.

Radikal İnternet Baskısı - 08 Nisan 2006