Seksenlerin başında tohumu atılan, “Ölümden Önce Bir Hayat Vardı”, “An Meselesi” ve “Bir Bulutun Ardından” konserleriyle adını duyuran Mozaik, dört albüm çıkardı. İlk çıkan albümleri “Ölümden Önce Bir Hayat Vardı”, aynı adlı konserin kayıtlarından oluşan iki kaset şeklinde piyasaya çıktı. Dünyaca ünlü müzisyenlerin (Cohen, Dylan vs.) parçalarının yorumlarını içermekteydi albüm. Gerçek anlamda ilk özgün çalışmaları ise “Ardından” adıyla 1985’te çıktı. Enstrümantal ağırlıklı, rock ve caz tarzları arasında gezinen parçalardan oluşmaktaydı Ardından. 1988’de “Çook Alametler Belirdi” piyasaya sunuldu. Bu kez sözlü parçalara ağırlık verilmiş, grup politik tavrını açıkça ortaya koymuştu. Son albümleri “Plastik Aşk” oldu. Bu albümle birlikte de Mozaik müzik tarihimizdeki yerini boş bırakarak dağıldı.

Ayşe Tütüncü, Bülent Somay, Saruhan Erim, Timuçin Gürer ve Mehmet Taygun’un çekirdek kadrosunu oluşturduğu Mozaik’e çeşitli albümlerde Serdar Ateşer, Cem Aksel, Sumru Ağıryürüyen, Tahsin Ünüvar ve Erkan Oğur gibi önemli müzisyenler katkıda bulundu. Grubun elemanları gerçek birer entelektüeldi. Bülent Somay, Sosyalist Zemin ve Akıntıya Karşı gibi dergileri yönetti, şu anda da yayıncılığa ve çevirmenliğe devam etmekte. Ayşe Tütüncü grubun en yetenekli müzisyeniydi. Son derece yetenekli bir piyanist olan Tütüncü, grubun klasik müziğe göz kırpan, senfonik rock eğiliminin temsilcisiydi. Serdar Ateşer ve Bülent Somay gruba rock soundunu hakim kılmaya meyilliydiler. Özetle, rock, klasik müzik ve cazın karışımı bir anlayışla müzik yaptı Mozaik. Meltem Ahıska şarkı sözleri ve şiirleriyle grubun görünmeyen elemanı oldu.

Mozaik, her albümünde mükemmelliği yakalama peşinde olan grup üyelerince kendi kendini dağıttı. Sanırım, müzik tarihinde kendi yaptıkları müziği bu denli acımasızca eleştiren bir grup daha olmamıştır. Oysa kentli ve eğitimli bir kesimce, döneminin en sevilen grubu oldu. Protest tavrını hep korumasına rağmen hiçbir zaman “marş” grubu olma kolaycılığına kaçmadılar (Grup Yorum örneğinde olduğu gibi). Günümüzde yaşanan müzikal ve sözel anlamdaki sığlık, Mozaik’in yaşam süresince yeltenmediği bir olguydu. Grup dağıldıktan sonra, herkes kendi müzikal serüvenine devam etti. Özellikle Ayşe Tütüncü başarılı solo çalışmalara imza attığı gibi, çeşitli gruplarla da çaldı.