Mattafix

Mattafix; bildiğiniz gibi değil

Hip-hop seviyorsunuz ama dans eden yarı çıplak kızların önünde kolyelerini sallayan kara kara adamlar görmek içinizi açmıyor. İnanın anlıyoruz. Sizin ilacınız, Atlantik’in öteki tarafında. İngiliz hip-hop gruplarını keşfetmenin zamanı geldi. Öyle detaylı aramaya da gerek yok, gözünüze gözünüze sokulduğunda Mattafix kolayca fark ediliyor mesela.

Mattafix, tahmin ettiğiniz anlama gelmiyor. Karayip adalarında kullanılan “matter fixed”, yani “problem yok” gibisinden bir tabirin sokakçası. 2006’da sokak şarkıları nasıl olmalı dersi veren bir grup için nasıl da uygun bir isim. Mattafix, İngiliz Marlon Raudette ve Hintli Preetesh Hirji’den ibaret. Marlon, şu leğen gibi kocaman çelik tencereleri tıngırdatarak müzik yapılır ya onun ustası. Preetesh ise genlerinden gelen özellikleri sebebiyle bir bilgisayar gurusu. Biri sözleri ve vokalleri halledip o enfes Londra havasını şarkılara taşıyor, diğeri de stüdyoda mucizeler yaratıp bir yandan da araya hafif doğu ezgileri sıkıştırıyor. Albümlerinin ismi “Signs of Struggle”, isminden de anlaşılacağı gibi ikisinin de mücadele etmek zorunda kaldıkları zorlukları anlatan şarkılar yazmışlar. Zorluklar derken, acayip karmaşık durumlardan, büyük kişisel dramlardan filan bahsetmiyoruz, 20’li yaşlarda iki genç erkek günlük hayatta ne badireler atlatırsa onlar işte, gelgitli ilişkiler, aile didişmeleri, kelli felli adamlar tarafından kale alınmamalar… Dedikleri gibi, hikâyeleri eşsiz olmayabilir ama hikâyelerini oldukları gibi anlatmaya çalışıyorlar ve hikâyeleri anlatma tarzları alışılmışın dışında.

Mattafix’in hip-hop’u, orijinal diye yutturulmaya çalışılan bildiğiniz karışımlardan değil. Hani biraz soul, biraz pop, biraz elektro, hatta biraz reggae ve trip-hop birleştiren herkes “eşsiz bir icat yaptım” diye ortaya dökülüyor ya öyle değil işte. Hele klavyeler ve sample’larla hazırlanmış bir masa başı müziği hiç değil. Bir şeyleri birleştireceklerse bunlar, Reggae’de Bob Marleyi Rock’da Robert Plant, Hip-hop’ta da Mos Def etkilenimleri. Gettolardan gelmiş boynu bükük çocuklar edebiyatı yapmaya da yeltenmiyorlar. İkisi de okumuş, iyi ailelerden gelen çocuklar, eh kültürdü birikimdi derken müziklerine de şekil veriyor yetişme tarzları. Özellikle Marlon’un edebiyat eğitimi almış olması, sözlerde kendini belli ediyor.

İlk single’ları '11:30' ile kendi çaplarında sıyrıldılar. Bir yıl sonra çıkan “Big City Life” ise bir MTV sevgilisi oldu. “To & Fro” ise herkesin dilinde. Şimdiye kadar liste ya da radyo başarıları olmamış olabilir. “To & Fro”nun bizim burada bile radyolarda ne kadar çaldığını düşünürseniz, İngiltere’deki durumu tahmin edebilirsiniz bizce.

Blue Jean - 15 Nisan 2005