Gallon Drunk

"Gallon Drunk" ne ifade ediyor?

James Johnston: İsmimizin, "Gallon Drunk"ın spesifik bir anlamı yok aslında.

Türkiye'de hemen hemen hiç tanınmıyorsunuz. Ne zaman kurulduğunuzu ve hangi müziklerden etkilendiğinizden kısaca bahsedebilir misiniz?

James Johnston: Çok uzun zamandır çalıyoruz ve grubun üyeleri devamlı değişti, dolayısıyla sound'umuzda. Şu sırada soul ve funk hakim müziğimize, hepimizin zevkleri çok farklı. Jazz'dan Soul'a herkes herşeyi dinliyor. Müzik zevkleri yaşla da değişen bir şey tabii.

Sizde biraz Morphine biraz Tindersticks havası var. Ama asıl idolünüz kimdir?

James Johnston: Bizi Morphine'e benzettin. Onlar çok başarılı bir grup. Bizi en çok James Brown etkiledi sanırım, hepimizin favorisi o ve 70'ler funk'ı.

Gallon Drunk nasıl ve nerede bir araya geldi?

James Johnston: Biz Londra'lıyız ve Londra'da kurduk Gallon Drunk'ı. 1990 yılında ben ve burada olmayan üç kişi o sırada birlikte yaşadığımız yerde kurmuştuk.Hepimizin farklı enstrümanları vardı mesela benim bir orgum vardı, grupta org çalarak başladım. Camden'da yerel barlarda çaldık, adımız da "Camden'lı Topluluk" olarak kaldı.

İlk çıkışınızı nasıl yaptınız?

James Johnston: PJ Harvey ve Morrissey'e ön grup olarak sahne aldığımızda tanınmaya da başladık. Hepimiz solo projelerde de çalıştık. Ben bir süre Nick Cave& The Bad Seeds'de gitar çaldım. Film müzikleri de yaptık bu sırada

Sizin hakkınızda "taviz vermeyen grup" diye bahsediyorlar. Bunun hakkında ne düşünüyorsunuz?

James Johnston: Hakkımızda "taviz vermez" diye düşünüyorlarsa ne ala. Bu bir onur çünkü, bu 'Ne yaparsan yap özüne sadık kalır' demekle eş değerde. Örneğin 70'lerde 'Suicide' gibi, onlar yetenekli müzisyenlerdi ve hep inandıkları şeyi yaptılar, bunun için de onlara saygı duyuldu.

İlk kurulduğunuzda bu işten nasıl kar ettiniz?

James Johnston: Evde küçük bir stüdyo kurduk ve TV'ye işler yapmaya başladık. Solo projelere de kaydık ama açıkçası ben hepimizin gruba odaklanıp, solo işleri bırakmamızı tercih ederim.

Gallon Drunk bir çok film projelerinde de yer almış...

James Johnston: Gallon Drunk olarak 'Black Milk' adındaki bir filmde oynadık. Hiç bir zaman paramızı alamadık ama olsun. Komik bir roldü. Bir de yeni, küçük bütçeli bir Ken Russel filminde rol aldık, evinde çekildi çoğu. Filmin müziği de bize ait.

Nick Cave & The Bad Seeds'te gitar çalmış olmanız daha sonraki Gallon Drunk deneyiminizi nasıl etkiledi?

James Johnston: Hayır, Nick Cave & The Bad Seeds'de çalmam sonra ona en az benzer şekilde çalmamı sağladı. Onlar için sadece gitar çaldım, vokallere katılmadım. Nick Cave ve grubu arasında inanılmaz bir uyum var. Onlarla çalışmak o anlamda çok ilginçti.

"In The Long Still Night" albümünden sonra son albümünüz "Fire Music"e kadar müziğe uzun bir ara verdiniz...

James Johnston: Son albümümüz olan "Fire Music"i Notthingham'da bir evde bulunan küçük bir stüdyoda kaydettik. Dolayısıyla uzun vakit harcayabilme lüksüne sahiptik. "In The Long Still Night"ta ise çok enstrüman kullanmamıza rağmen istediğimiz her şeyi yapamadık. Çünkü stüdyo çok para tutuyordu ve vakit azdı. O zamanki bas gitaristimizin parmakları davul gibiydi rahat çalamıyordu, moralsizdi, tüm bu terslikler tabi işimizin yolunda gitmesi için yardımcı olmadı. Şimdi Gallon Drunk çok daha iyi bir grup. Son albümü kaydederken ki şartlarımız oldukça iyiydi. Sonuç ise daha verimli oldu sanırım.

Bu arada Gallon Drunk için Garaj Müziği yapıyorlar gibi bir tabir kullanıyor. Herhalde bu 90'larda ortaya çıkan gürültülü klüp müziği garaj'la eş anlamlı değil...

Jeremy Cottingham: Garaj müzik 60'larda çıkmış olan bir tarz.Genç çocuklar gitarlarını alıp evlerinin garajlarında çalıp ayrıca burada kayıtlarını yapıp, bir single çıkarıyorlardı. Bu single'dan 500 tane basıp orada burada satıyorlardı yani 60'ların punk'ı bir nevi.

Müziğinizde doğaçlamaya ne kadar yer veriyorsunuz?

James Johnston: Doğaçlama yapıyor muyuz? Hatalar nerede biter ve doğaçlama ne zaman başlar? İşte bunu bilmiyoruz. Evet yapıyoruz, kendimizi kaybedip formüllerin dışına çıkıyoruz, evet.


Röportajı Yapan : Elif Cemal

Radioeksen.com - 05 Eylül 2004